04-10-10

Jeukende vingers

Geweldig, de 'jeuk om mijn hoofd' is verdwenen. Mijn vingers jeuken niet meer. Ik hoef hier niet uit te leggen dat mijn vertrouwensats me meedeelt dat dat komt omdat ik minder suiker eet en hierdoor mijn kans op suikerziekte verminderd is en hierdoor de jeuk in mijn vingers weg is...bla  bla.

Niettegenstaande wat mijn overgewicht u zou willen vertellen, ben ik geen zoetebek. Met of zonder Montignac, ik eet haast bijna geen suiker, buiten een zoetstofje in mijn ochtendkoffie. Het wordt toch tijd dat ik naar een psychiater ga om mijn bezoeken aan de medische man in onze straat uit te leggen. Zou het Freudiaans zijn? Een verdoken trauma om niet-te-vertrouwen-mannen op te zoeken?

Hormonen zijn mijn tweede liefde geworden. Ik lees alles wat ze over die beestjes schrijven in fictie en non-fictie. Ik wil alles over hen weten: hun verleden, hun afkomst, hun hobbys, hun liefdes. Hierdoor ontdekte ik dat ze dol zijn op vet en dat dit wederzijds is. Als het lichaam minder hormonen aanmaakt, wordt er meer vet aangemaakt om de schaarse hormoontjes een veilig nest te geven en als er minder vet is, komen de hormonen vrij en is de kans groot dat we ze afdrijven langs de nieren. Deze situatie kan zorgen voor het stoppen van de regels, dit gebeurt vaak bij vrouwen die aan topsport doen. Deze situatie is omkeerbaar en ook niet slecht voor het lichaam.

De hormonen kiezen ook hun plekjes uit om in het vet te kruipen. Als er meer testosteron is dan oestrogenen, krijgen we een vetlaag op andere plaatsen. Dit verklaart het verschil van dikworden bij mannen en vrouwen. Hoe meer ik lees over hormonen, hoe meer ik doorkrijg dat het een heel complex gedoe is. Vandaar dat ik begrijp dat een huisarts me echt geen raad kan geven. Hij heeft waarschijnlijk een algemeen beeld en hij scheert al de vrouwen in de 'overgang' dan maar over een kam, een kam die weinig vorm geeft aan een kapsel dat zowiezo al weerbarstig is.

Vanaf de veertiger jaren van een vrouw komt ze in de jaren van hormonenschommeling. Ik heb reeds in het eerste artikel een lijst opgesomd van dingen die we dan ervaren. Toch zijn er raadsel waar de wetenschap ook geen raad mee weet. We zouden minder zin krijgen in sex, onze libido zou dalen en toch is er al meermaals bewezen dat vrouwen rond de 40 juist meer zin krijgen en er meer van genieten. Aangezien dat dan weer niet te verklaren is via wetenschappelijke weg, zoeken de heren geleerden er een psychologie achter.

Vrouwen zouden dan minder onzeker zijn en meer weten wat ze willen. Die onzekerheid daar heb ik een beetje mijn twijfels over. Als we naar de veertigste verjaardag gaan, zien we ons lichaam toch wel veranderen. We krijgen plots een douche over ons dat we 'niet meer piepjong' meer zijn en we weten dat dit het punt is van no return. Onze haren worden hier en daar wat grijzer, onze borsten beginnen de aantrekkingskracht van de aarde serieus te voelen en we gaan plots van een maatje 38, als we die al hadden op ons 38, naar de 42. Of je daar zekerder van wordt, is nog maar de vraag.

Maar een Brits onderzoek vindt dus van wel. Zij hebben 2000 vrouwen ondervraagd en 80% van de 40+ zei dat ze meer durfden dan toen ze twintig waren. 60% zijn meer assertief. 86% was er zich volledig van bewust welk standje ze het liefste hadden en durven dat ook te vragen. Het onderzoek stelde ook vast dat de beste seks binnen het huwelijk plaatsvindt. 58 procent van de vrouwen zegt het meest bevrediging te krijgen van haar man, hoewel meer dan een kwart van de getrouwde vrouwen toegeeft al eens een affaire te hebben gehad.

Of het nu psychologisch is of ingegeven door de last call van onze hormonen, laten we dan maar in het midden. Het belangrijkste is dat we genieten, nietwaar?

 

 

17-09-10

Puber of overjaarse stupid

Uiteraard denken mijn kinderen nog lang niet aan kinderen. Zij hebben het te goed thuis. Ze denken zelfs niet aan een vriend of vriendin, alleen af en toe, one night stand heet dat. Het hotel 'thuis' is te goed en heel comfortabel, buiten het gezaag van mama af en toe. Studeren is er nog wel bij, want dat is hun toekomst. Er zijn zo van die momenten dat ze er wel aan denken, aan hun toekomst. En dan is mama blij.

Is ze blij? Uiteraard niet want ze is teveel met zichzelf bezig, haar opvliegers, haar lijf dat niet mee wil. Maar dat kan je aan een volwassen van 20 niet uitleggen. Dus hou je het maar voor jezelf en knik je als je collega's er over beginnen, zo een beetje in de verte. Met een gezicht van: ja ons moeder klaagt er ook over, maar ik weet eigenlijk niet waarover je praat. Terwij je van binnen voelt dat je opgewreten wordt door hypocrisie. Maar och wat, wat niet weet, wat niet deert, denk je dan, tegen alle beter weten in.

Ik krijg zelfs de neiging om jaloers te worden als ze uit gaan. Ze vergeten vaak hun sleutels omdat ze toch weten dat je altijd thuis bent en voor hen opstaat als ze bellen. 'sorry, sleutel vergeten ma, slaapwel..' terwijl je in de deuropening staat met een gezicht van een zombie van hier tot ginder.

Tot ik hen vertel dat ik op reis ga. Voor 17 dagen helemaal alleen, heel ver weg. Ze zijn door het dolle heen. Of ze dan helemaal alleen thuis moeten zijn, zonder mama...even bekruipt het schuldgevoel maar dan hoor ik een stem diep van binnen: en wat deed jij toen zij met hun vrienden op vakantie waren en je hun facebook vol zag staan met foto's die jou niet aanstonden maar die dropen van jeugdig plezier? Ben ik jaloers, is het daarom dat ik me zo rot voel? Wat is er eigenlijk aan de hand? Ga ik een jeugd achterna die ik jaren geleden heb achtergelaten?

Of doe ik dit enkel om mezelf een plezier te doen en het echte leven achterna ga? Een vraag die een dieper onderzoek waard is. So...I wonder...

 

 

 

100_4506.JPG