17-09-10

Puber of overjaarse stupid

Uiteraard denken mijn kinderen nog lang niet aan kinderen. Zij hebben het te goed thuis. Ze denken zelfs niet aan een vriend of vriendin, alleen af en toe, one night stand heet dat. Het hotel 'thuis' is te goed en heel comfortabel, buiten het gezaag van mama af en toe. Studeren is er nog wel bij, want dat is hun toekomst. Er zijn zo van die momenten dat ze er wel aan denken, aan hun toekomst. En dan is mama blij.

Is ze blij? Uiteraard niet want ze is teveel met zichzelf bezig, haar opvliegers, haar lijf dat niet mee wil. Maar dat kan je aan een volwassen van 20 niet uitleggen. Dus hou je het maar voor jezelf en knik je als je collega's er over beginnen, zo een beetje in de verte. Met een gezicht van: ja ons moeder klaagt er ook over, maar ik weet eigenlijk niet waarover je praat. Terwij je van binnen voelt dat je opgewreten wordt door hypocrisie. Maar och wat, wat niet weet, wat niet deert, denk je dan, tegen alle beter weten in.

Ik krijg zelfs de neiging om jaloers te worden als ze uit gaan. Ze vergeten vaak hun sleutels omdat ze toch weten dat je altijd thuis bent en voor hen opstaat als ze bellen. 'sorry, sleutel vergeten ma, slaapwel..' terwijl je in de deuropening staat met een gezicht van een zombie van hier tot ginder.

Tot ik hen vertel dat ik op reis ga. Voor 17 dagen helemaal alleen, heel ver weg. Ze zijn door het dolle heen. Of ze dan helemaal alleen thuis moeten zijn, zonder mama...even bekruipt het schuldgevoel maar dan hoor ik een stem diep van binnen: en wat deed jij toen zij met hun vrienden op vakantie waren en je hun facebook vol zag staan met foto's die jou niet aanstonden maar die dropen van jeugdig plezier? Ben ik jaloers, is het daarom dat ik me zo rot voel? Wat is er eigenlijk aan de hand? Ga ik een jeugd achterna die ik jaren geleden heb achtergelaten?

Of doe ik dit enkel om mezelf een plezier te doen en het echte leven achterna ga? Een vraag die een dieper onderzoek waard is. So...I wonder...

 

 

 

100_4506.JPG

 

Puberoma's

De overgang is een woord dat zo vaak gebruikt wordt voor vrouwen rond de 50 en ouder. Een woord dat een excuus zoekt voor al wat anderen of onszelf niet aanstaat. Als vrouw in die periode, wilde ik dat eerst van mezelf niet aannemen. De overgang, stel je voor, ik ben daar nog veel te jong voor. Mijn houding tegenover het leven en mezelf en zeker de anderen, veranderde. Ik doe dingen die ik voorheen niet dee, reageer anders op situaties. Een verandering is nooit welgekome. We zijn echte gewoontebeestjes. Ik hoorde de vraag meer en meer: "wat heeft ons moeder?" en het maakte me gek.

DSCN1229.JPG

 

Maar ja wat had ik? Ik wist het zelf ook niet. Het was vaak een juiste vraag. Ik word er gek van omdat ik zelf het antwoord niet weet op die vraag. Alles in en rond me verandert, er kriebelt iets en ik kan er de vinger niet op leggen. De overgans is ingrijpend en niet alleen fysisch. Heel mijn leven wordt op z'n kop gezet. De kinderen worden groot, hebben me als 'mama' niet meer modig. Ook mijn lichaam vertelt me dat het geen mama meer kan of wil worden. Niet dat ik zelf nog een baby wil. Die 'tijd' is voorbij en dat is nu net wat mijn lichaam me ook wil wijsmaken. Elke keer als ik overtijd ben, valt het me op dat ik ouder word. Ik kom in de generatie van mijn moeder en mijn oma, ik zou bijna zelf oma kunnen worden. Ik zit in de tijd van een nieuwe fase in mijn leven. Eigenlijk heb ik er al genoeg gehad en mag het nu wel eens uit zijn, met altijd 'nieuwe fases'. De nieuwe fase is van mama-zijn naar oma-zijn, ook al werken de kinderen niet mee. Maar mijn lichaam wacht niet op hen. Een verandering dat patronen doorbreekt, hun houding tegenover mij, mijn houding die wil vasthouden aan het woord 'kindje' en mijn lichaam dat een eigen leven begint te leiden. Ik blaas warm en koud tegelijk. Ik voel me met momenten net zoals een meisje van 13 uit het mooie liedje. Maar nu is het vrouwtje van 50. Ik zal het moeten aanvaarden, ik ben een vrouw in de overgang, een puberoma.