26-09-10

Montignac-dieet

Ik had reeds op mijn lijstje: opvliegers, nachtelijk zweten, onrustige slaap, onverklaarbare stemmingvariaties, onrustige gevoelens, onzekerheid, gewichtstoename en een laag zelfzekerheid. Een paar van de gevolgen van de hormonenschommel die in mijn gecontroleerde leventje binnensloop. Na het lezen van een boek van Umberto Eco is er nog een symptoom bijgekomen. Jeuk aan vingers en handpalm. Een medisch sluitend antwoord heb ik nog niet gevonden. Umberto Eco schrijft in het boek: "de mysterieuze vlam van koningin Loana" dat door de hongersnood in Italie tijdens de oorlog, kinderen en vrouwen last hadden van jeukende handen door het tekort aan hormonen. Voor mij was het al een tijdje een raadsel waarom mijn vingers zo jeukten. Ik heb de cortisonezalf van de dokter wijselijk niet gekocht, omdat hij geen juiste uitleg wist te geven waarom ze jeukten en ik dan ook zijn remedie niet vertrouwde. Ik had mijn handcreme al veranderd, mijn zeep, afwasmiddel, maar niets hielp. Mijn arts zei me nadat zijn geduld merkbaar op was, dat het van de zenuwen kwam. 'De zenuwen' weet u wel wat u daar allemaal van kan krijgen? De lijst is oneindig. Maar door Eco weet ik nu dat ik ook dit op het lijstje van de peri-menopauze kan schrijven. Dat lezen heilzaam is, is hiermee weer bewezen.

Ik zocht dus mijn verdere heil ook maar tussen de komma's en de punten. Op het internet gaat er een wereld aan bibliotheken voor je open. De medische teksten liet ik voor wat ze waren en ik richte mijn aandacht op ander leesvoer. Mijn blik viel op het overlijdingsbericht van Montignac. Die man had mijn leven al eens eerder gered en ik was hem totaal uit het oog verloren. Veel te vroeg gestorven. Zijn dieet heeft niet veel geheimen meer voor me, ik heb zijn boeken verslonden, 15 jaar geleden. Dus ben ik sinds een maand terug een trouwe volgeling van zijn eetvoorschriften. Het dieet heeft een grondige invloed op ons metabolisme en als we 'metabolisme' zeggen, zeggen we hormoonhuishouden. De laatste week ben ik niet alleen een paar kilo's kwijt, ook mijn opvliegers zijn duidelijk verminderd. Toeval?

Ik denk het niet.

Hormonen zijn rare beestjes en er is zo weinig over geweten. menselijke en chemische inmeningen in dat huidhouden is desastreus. Dat bewijzen de verminderde cijfers van borstkanker sinds een paar jaar (zie vorig artikel). Montignac werd langs alle kanten belaagd voor zijn theorie. De artsen die de hormonenkuur voorschreven niet. De hoofdreden voor de kritiek aan Montignac was dat zijn theorie niet wetenschappelijk kan bewezen worden. Daar worden veel mensen zenuwachtig van. Voor de zon en het ontstaan van de sterren is er ook nog geen wetenschappelijke verklaring, maar ze zijn er wel. Zijn dieet wordt in verschillende hartklinieken gebruikt en mensen worden er beter van, meer is er eigenlijk niet over te zeggen.

De 'Santé Canada' heeft in de jaren '90 een test gedaan met drie dieten: het mediteraan dieet, het dieet voorgeschreven volgens de American Heart Ass. en het dieet van Montignac. Zij volgden de mensen op de voet en zagen dat de cholesterol en het gewicht het vlugste daalde bij de groep van Montignac, daarna bij de groep van het Mediteraan dieet. Maar het blijft wetenschappelijk duister waarom.

Het lijkt me dus geen toeval dat mijn opvliegers verminderd zijn. Mijn arts zei me vorige week dat dat komt omdat ik al iets ben afgevallen en me beter in mijn vel voel en zodanig 'minder zenuwen' heb. Die man is waarschijnlijk de medische woordenboek vanachter begonnen en nooit voorbij de 'z' geraakt. Eigenlijk begrijp ik niet goed waarom ik hem nog bezoek, zou het het gewoontebeest in mij zijn? Of mijn masochistisch tintje?

Tijd om ook dat eens aan Montignac voor te leggen, maar de mens is dood, leven Montignac!

17-09-10

Puberoma's

De overgang is een woord dat zo vaak gebruikt wordt voor vrouwen rond de 50 en ouder. Een woord dat een excuus zoekt voor al wat anderen of onszelf niet aanstaat. Als vrouw in die periode, wilde ik dat eerst van mezelf niet aannemen. De overgang, stel je voor, ik ben daar nog veel te jong voor. Mijn houding tegenover het leven en mezelf en zeker de anderen, veranderde. Ik doe dingen die ik voorheen niet dee, reageer anders op situaties. Een verandering is nooit welgekome. We zijn echte gewoontebeestjes. Ik hoorde de vraag meer en meer: "wat heeft ons moeder?" en het maakte me gek.

DSCN1229.JPG

 

Maar ja wat had ik? Ik wist het zelf ook niet. Het was vaak een juiste vraag. Ik word er gek van omdat ik zelf het antwoord niet weet op die vraag. Alles in en rond me verandert, er kriebelt iets en ik kan er de vinger niet op leggen. De overgans is ingrijpend en niet alleen fysisch. Heel mijn leven wordt op z'n kop gezet. De kinderen worden groot, hebben me als 'mama' niet meer modig. Ook mijn lichaam vertelt me dat het geen mama meer kan of wil worden. Niet dat ik zelf nog een baby wil. Die 'tijd' is voorbij en dat is nu net wat mijn lichaam me ook wil wijsmaken. Elke keer als ik overtijd ben, valt het me op dat ik ouder word. Ik kom in de generatie van mijn moeder en mijn oma, ik zou bijna zelf oma kunnen worden. Ik zit in de tijd van een nieuwe fase in mijn leven. Eigenlijk heb ik er al genoeg gehad en mag het nu wel eens uit zijn, met altijd 'nieuwe fases'. De nieuwe fase is van mama-zijn naar oma-zijn, ook al werken de kinderen niet mee. Maar mijn lichaam wacht niet op hen. Een verandering dat patronen doorbreekt, hun houding tegenover mij, mijn houding die wil vasthouden aan het woord 'kindje' en mijn lichaam dat een eigen leven begint te leiden. Ik blaas warm en koud tegelijk. Ik voel me met momenten net zoals een meisje van 13 uit het mooie liedje. Maar nu is het vrouwtje van 50. Ik zal het moeten aanvaarden, ik ben een vrouw in de overgang, een puberoma.

13-09-10

Peri-meisjes

window_cleaning_1.jpg

Tijdens het lappen van de ramen, werd het me duidelijk. Het is nodig om tijdens je leven af en toe de vensters van je binnenste te lappen. De jaren gaan voorbij en laten vanalles achter op onze vensters. Ramen zijn de vensters naar buiten en naar binnen, alleen de raamkozijnen kunnen we versieren met onze herinneringen, als we dit willen.

De perimenopauze sloeg mij op het lijf een jaar geleden. Plots kreeg ik de indruk dat ik de zeurtrien van de familie werd, krikkel en ongedurig, zenuwachtig en onuitstaanbaar in momenten van een 'vapeurreke'. Ik wilde het fijne ervan weten en ging op zoek naar informatie. Hebt u al eens gegoogled naar : perimenopauze?

Daar wordt je heel wat wijzer uit: geen bal. Ze omschrijven wat je allemaal kan voelen als je in de periode bent voor de menopauze, maar dat weet je al, want je voelt het. Dan leggen ze uit dat het komt door vermindering van hormonen in je lichaam, ook dat is algemene kennis. De informatie die ik zocht was: wat doe ik eraan? Zijn er keukenmiddeltjes? Hoe gaan andere vrouwen ermee om en hoe gaat de familie er mee om. Want het is een intense periode in het leven van een vrouw die zeker haar invloed heeft op de omwonenden.

Even een website aanhalen:

"Een veel voorkomend verschijnsel in de overgang of perimenopauze zijn de opvliegers, die zich vanuit het midden van het lichaam verspreiden naar het gezicht, de nek en de armen. Een opvlieger kan een aantal seconden tot vele minuten aanhouden en gaat vergezeld van een versnelde hartslag, oppervlakkige ademhaling en transpireren, soms gevolgd door koude rillingen en een gevoel van uitputting. Opvliegers kunnen wel 50 keer per etmaal voorkomen."


"Ook kunnen vrouwen periodiek last hebben van nachtelijk zweten. Dit kan soms zo heftig zijn, dat zij 's nachts meermalen badend in het zweet wakker worden.
Het slijmvlies van de vagina wordt dunner (vaginale atrofie) en droger ten gevolge van een daling van de oestrogeenspiegel. Dit kan pijn tijdens de geslachtsgemeenschap veroorzaken.
Door dezelfde oorzaak wordt ook de wand van de plasbuis dunner en kwetsbaarder. Samen met een verzwakking van de omliggende spieren kan dit aanleiding geven tot vaker moeten plassen, irritatie en pijn, blaasontstekingen en zelfs ongewild urineverlies (incontinentie).
De eierstokken gaan niet alleen steeds minder oestrogeen produceren, zij produceren ook geen testosteron meer. Dit is het hormoon dat verantwoordelijk is voor de seksuele zin (libido) bij vrouwen.
Ook emotionele veranderingen komen veel voor bij vrouwen in de perimenopauze. Prikkelbaarheid, stemmingswisselingen, angst en depressies kunnen het gevolg zijn van de wisselende hormoonspiegels"

Dit is een mooie beschrijving van mijn dagelijkse bezigheden, een afwisseling van de 'vapeurrekes' tijdens de dag tot het nachtelijke zweten. Tussen in kan je dan nog wat andere ongemakken ervaren, je dag zit zo vlug vol en na een tijd krijg je de indruk dat je lijf enorm centraal staat in je bezigheden. Ik keek uit naar de titel van de tweede alinea...

Behandeling

Hoopvol las ik verder....

Meestal zijn de klachten in de perimenopauze niet zo ernstig dat behandeling nodig is.

Ik zat met verbazing naar mijn scherm te kijken: 'niet zo ernstig dat behandeling nodig is' hebben die mensen het bestaande wel zelf gelezen? Nachtelijk zweten = geen normale nachtrust; blaasontstekingen om de haverklap, tijdens de dag aanvallen van angst die tot depressie kunnen leiden, irritatie en pijn, kwetsbaar, incontinentie, prikkelbaar...nee inderdaad wat is daar nu erg aan.

Uiteraard zal niet iedere vrouw dit allemaal tegelijk hebben, maar van alles een klein beetje is al genoeg om je leven te veranderen in een 'hell'. Om niet te spreken van de mensen die met jou moeten leven en werken.

Ik vraag en roep helemaal niet om een medische behandeling. Maar er bestaan toch nog wel andere vormen van 'behandeling'. Voor mij zijn hormonenbehandelingen eigenlijk nooit van tel. Zij hebben al genoeg schade aangericht aan de generatie voor mij. Het is me dus niet te doen over dat er geen medische behandeling mogelijk/wenselijk is, wel over het stukje zin: niet zo erg...

Ik ging dus verder op onderzoek uit.

een goede levensstijl=   een gezonde voeding + voldoende lichaamsbeweging + positieve levenshouding.

Dit was de zin die mijn leven veranderde: een positieve levenshouding. Dat zocht ik. Met mijn lichaam moest ik verder en de mensen rondom mij moesten met mij verder, zelfs ik, die mezelf met momenten niet meer kon verdragen, moest met mezelf verder. Het was dus tijd om die positieve levenshouding te vinden.

Vandaar deze blog, het is een dagboek op zoek naar een peri-positieve-menopauslijke levenshouding. Ik nodig jullie uit me te volgen en zeker niet na te laten om te reageren. Het is de bedoeling dat het een interactieve blog wordt, voor door en met peri-meisjes!