24-09-10

Geef mij maar een theetje

  Verminderde belangstelling HRT doet cijfers borstkanker dalen (BBC) Een paar jaar geleden verschenen er alarmerende studies over Hormone Replacement Therapy (HRT) en de kans dat vrouwen borstkanker krijgen. Daardoor liet de helft van de vrouwen op HRT hun oestrogeen- en progestageenpreparaten staan. Nu zie je dat terug in de statistieken, melden onderzoekers van University of Texas.

Estron

"When I saw it, I couldn't believe it," aldus onderzoeker Donald Berry. [AP 15/12/2006]
"It 's better than a cure", zegt Rowan Chlebowski.
Het aantal vrouwen met borstkanker in de VS is in 2003 zeven procent verminderd. In de leeftijdsgroep die het meest veelvuldig hormoontherapie gebruikt, die tussen de vijftig en zeventig jaar, bedroeg de terugval zelfs twaalf procent.
"The team suggested that the figures could be explained by existing tumours stopping growing, shrinking or disappearing so that they could not be detected."
Experts manen tot enige omzichtigheid met de interpretatie van de gegevens. Oestrogeengevoelige kankers stoppen vrijwel onmiddellijk met groeien als de oestrogeenspiegel daalt. Daardoor zijn de effecten misschien zo duidelijk. En daarom valt het met de risico's van HRT misschien mee. Stoppen heeft immers direct effect.
Hum.
De Amerikaanse farmaceut Wyeth, schreef AP, heeft ondertussen al vijfduizend processen aan zijn broek, aangespannen door vrouwen die kanker hebben gekregen. [AP December 15, 2006] Bij andere farmaceuten zal het heus niet anders zijn.
In de leerboeken heet estradiol 'het vrouwelijk geslachtshormoon'. Als natuurlijke hormonen als progesteron en estradiol al gevaarlijk zijn, hoe zit het dan met de risico's van testosteron voor vrouwen? Of met de preparaten die in het dopingmilieu in zwang zijn?
Update: Het zag er even slecht uit voor Wyeth. De 60-jarige Mary Daniel won een rechtszaak tegen Wyeth, die ze had aangespannen omdat ze, nadat ze na enkele maanden Wyeths oestrogeenpreparaat Premarin en het progesteronpreparaat Prempro had geslikt, borstkanker kreeg.
Anderhalf miljoen moest Wyeth betalen, oordeelde de jury - maar de rechter vernietigde het vonnis.

23-09-10

Begrijpen wie begrijpen wil

Mannen hebben een penopauze of ADAM, vrouwen hebben hun menopauze of...menopauze. De mannen worden wat dikker en gaan iets gezapiger leven. Vrouwen krijgen meerdere fysische ongemakken waar geen remedie tegen opgewassen is. Ik wil mij hier niet in een slachtofferrol drukken ook wil ik geen wedstrijd houden van wie er nu het ergste aan toe is.

Daarom ga ik de invalshoek van mijn zoektocht enkele graden verdraaien, maar toen stuitte ik op dit berichtje in de krant vandaag:

Er bestaan al middeltjes voor vrouwen om de seksuele appetijt aan te scherpen, zoals Intrinsia. Maar misschien bent u als man al geholpen door mevrouw een placebootje te geven, een schijngeneesmiddel zonder werkzame stof.

Hallo...

Dit tart alle verbeelding. De titel alleen al en dat in een magazine dat 'she' heet. Ik had het moeten weten. Een blad dat zich verschuilt achter angelsaksische vrouwelijkheid, daar zal wel iets raars aan zijn. Als er bij de mannen minder libido is, krijgen ze dadelijk een echt pilletje, als het bij de vrouwen gebeurt krijgen we een theetje...en wat nog erger is, is dat de titel insinueert dat de mannen daarbij geholpen zijn. Een goeie sextrip, heren journalisten, is ook voor vrouwen zalig en onze hoofdpijn zit evenveel tussen onze oren als de uwe.

Als we het artikel dan verder lezen zien we dat het een onderzoek is van de universiteit van Texas. tja..die provincie staat bekend voor oliebaronnen, koeien en JR. Dus van die hoek kunnen we niets anders verwachten. Hoewel de titel wel geschreven is door een rasechte Belgische journalist die beter voor Menzo zou schrijven ipv voor SHE.

De proefgroep bestond uit 200 vrouwen. Niet de grote overhoop. 50 kregen een placebo en 100 een echt pilletje. 1 op 3 van de 50 placebogroep meldde een verbetering van hun sexleven. Wat er gebeurde met de groep met het echte pilletje wordt niet vermeld. De onderzoekers vertellen er gelukkig ook bij dat de dames eens de kans kregen om te praten over hun sexleven en dit met experten. Lijkt me prikkelend, ook moesten de vrouwen hun sexleven aandachtig in het oog houden. Volgens mij is dat alleen al een hulpmiddel, want we doen het vaak, laat ons eerlijk zijn, tussen de soep en de petatten, voor of na de afwas, terwijl er zoveel door ons hoofd speelt en we er eigenlijk geen tijd voor hebben. Als we bewuster aan sex doen, man of vrouw, dan geloof ik graag dat je er meer van geniet. Daar heb ik geen theetje voor nodig om dat te begrijpen.

Een ander artikel uit de krant bracht me dan weer met twee voeten op de grond: We begrijpen veel minder dan we denken. Ook dat is weer een ontdekking van Amerikaanse psychologen van een of andere universiteit. Waar die toch allemaal mee bezig zijn. Uiteraard gebruik ik vaak het zinnetje: 'ja ik begrijp het' wat vaak nergens op slaat, maar dat weet ik wel, daar heb ik geen psycholoog voor nodig, laat staan een duur onderzoek. Als we zeggen dat we het begrijpen, stopt de andere meestal met zijn betoog en dat, heren psycho's, is vaak de bedoeling van het zinnetje : Ik begrijp het.

Een andere betekenis kan zijn: "ok, ik begrijp het, whatever, het is al goed." Dat is dan weer meer in de zin van, laat maar zitten, je hoeft geen uitvluchten te zoeken of je hoeft niet verder uit te wijden, ik begrijp het wel. Ik geloof dat die psychologen eigenlijk de betekenis niet goed doorhadden van het zinnetje 'ik begrijp het'. Het is inderdaad iets dat we vaak zeggen en dat geen steek houdt, maar om daar dan een heel onderzoek aan op te hangen. Die geleerden hadden ook beter die thee gedronken van de 50 vrouwen van het andere onderzoek.

En leest u dan even hun voorbeelden eens door. Als u dit begrijpt, bent u slimmer dan ik:


 
Voor wie oppervlakking denkt, is een verklaring voor een rits als 'iets dat bestaat uit twee helften met een lipje dat je naar omhoog of omlaag kan trekken en dat kleding sluit of opent' misschien voldoende. Maar daarmee wordt niet verklaard hoe de twee helften van de rits samenblijven bijvoorbeeld, of wat er precies gebeurt 'onder' het lipje. Over deze details wordt meestal niet in de eerste plaats nagedacht.

 

Halloo, nadenken wat er onder het lipje gebeurt? Het lijkt me niet dadelijk een detail en ik denk zelfs dat er veel meer wordt over nagedacht dan ons lief is. Maar laten we eerlijk zijn. Hebt u al eens aan iemand gevraagd:  'begrijp jij wat een rits is?'Als u dan het antwoord krijgt: 'ok, ik begrijp het...' zou ik me ook wel vragen stellen.

Ze hadden bijvoorbeeld als voorbeeld kunnen nemen: 'wat is menopauze'. Gegarandeerd dat je na een kleine uitleg ook al gauw het antwoord zal krijgen: 'hoo ja, ik begrijp het.' terwijl de converstatie misschien daarna over de 'rits' zal gaan.  Wie begrijpt er nu eigenlijk wat menopauze is, niemand, enkel diegene die kunnen zeggen:  done that been there. En weer zie ik het verschil tussen peno en menopauze. Zoals we eerder geleerd hebben gaat de penopauze heel langzaam, terwijl de menopauze ineens, paf, daar is. Vrouwen moeten dat dus veel vlugger kunnen begrijpen, mannen krijgen er heel wat meer tijd voor. U ziet, ik zoek echt niet zelf naar de verschillen tussen man en vrouw, het komt vanzelf bij het lezen van de krant.


De illusie dat we iets begrijpen, is onderdeel van een verzameling aan (zelf)overschattingen die eigen zijn aan de mens. Zo denken veel mensen (ook ten onrechte) dat zij slimmer en socialer zijn dan anderen, een beter karakter, meer inzicht en een sterkere relatie hebben en het meest doen in het huishouden.

Ik voel me hier bijna persoonlijk aangesproken, alleen denk ik dit niet, en kan de opmerking tussen haakjes weggelaten worden. Begrijpt u?

 

17-09-10

Puber of overjaarse stupid

Uiteraard denken mijn kinderen nog lang niet aan kinderen. Zij hebben het te goed thuis. Ze denken zelfs niet aan een vriend of vriendin, alleen af en toe, one night stand heet dat. Het hotel 'thuis' is te goed en heel comfortabel, buiten het gezaag van mama af en toe. Studeren is er nog wel bij, want dat is hun toekomst. Er zijn zo van die momenten dat ze er wel aan denken, aan hun toekomst. En dan is mama blij.

Is ze blij? Uiteraard niet want ze is teveel met zichzelf bezig, haar opvliegers, haar lijf dat niet mee wil. Maar dat kan je aan een volwassen van 20 niet uitleggen. Dus hou je het maar voor jezelf en knik je als je collega's er over beginnen, zo een beetje in de verte. Met een gezicht van: ja ons moeder klaagt er ook over, maar ik weet eigenlijk niet waarover je praat. Terwij je van binnen voelt dat je opgewreten wordt door hypocrisie. Maar och wat, wat niet weet, wat niet deert, denk je dan, tegen alle beter weten in.

Ik krijg zelfs de neiging om jaloers te worden als ze uit gaan. Ze vergeten vaak hun sleutels omdat ze toch weten dat je altijd thuis bent en voor hen opstaat als ze bellen. 'sorry, sleutel vergeten ma, slaapwel..' terwijl je in de deuropening staat met een gezicht van een zombie van hier tot ginder.

Tot ik hen vertel dat ik op reis ga. Voor 17 dagen helemaal alleen, heel ver weg. Ze zijn door het dolle heen. Of ze dan helemaal alleen thuis moeten zijn, zonder mama...even bekruipt het schuldgevoel maar dan hoor ik een stem diep van binnen: en wat deed jij toen zij met hun vrienden op vakantie waren en je hun facebook vol zag staan met foto's die jou niet aanstonden maar die dropen van jeugdig plezier? Ben ik jaloers, is het daarom dat ik me zo rot voel? Wat is er eigenlijk aan de hand? Ga ik een jeugd achterna die ik jaren geleden heb achtergelaten?

Of doe ik dit enkel om mezelf een plezier te doen en het echte leven achterna ga? Een vraag die een dieper onderzoek waard is. So...I wonder...

 

 

 

100_4506.JPG

 

Puberoma's

De overgang is een woord dat zo vaak gebruikt wordt voor vrouwen rond de 50 en ouder. Een woord dat een excuus zoekt voor al wat anderen of onszelf niet aanstaat. Als vrouw in die periode, wilde ik dat eerst van mezelf niet aannemen. De overgang, stel je voor, ik ben daar nog veel te jong voor. Mijn houding tegenover het leven en mezelf en zeker de anderen, veranderde. Ik doe dingen die ik voorheen niet dee, reageer anders op situaties. Een verandering is nooit welgekome. We zijn echte gewoontebeestjes. Ik hoorde de vraag meer en meer: "wat heeft ons moeder?" en het maakte me gek.

DSCN1229.JPG

 

Maar ja wat had ik? Ik wist het zelf ook niet. Het was vaak een juiste vraag. Ik word er gek van omdat ik zelf het antwoord niet weet op die vraag. Alles in en rond me verandert, er kriebelt iets en ik kan er de vinger niet op leggen. De overgans is ingrijpend en niet alleen fysisch. Heel mijn leven wordt op z'n kop gezet. De kinderen worden groot, hebben me als 'mama' niet meer modig. Ook mijn lichaam vertelt me dat het geen mama meer kan of wil worden. Niet dat ik zelf nog een baby wil. Die 'tijd' is voorbij en dat is nu net wat mijn lichaam me ook wil wijsmaken. Elke keer als ik overtijd ben, valt het me op dat ik ouder word. Ik kom in de generatie van mijn moeder en mijn oma, ik zou bijna zelf oma kunnen worden. Ik zit in de tijd van een nieuwe fase in mijn leven. Eigenlijk heb ik er al genoeg gehad en mag het nu wel eens uit zijn, met altijd 'nieuwe fases'. De nieuwe fase is van mama-zijn naar oma-zijn, ook al werken de kinderen niet mee. Maar mijn lichaam wacht niet op hen. Een verandering dat patronen doorbreekt, hun houding tegenover mij, mijn houding die wil vasthouden aan het woord 'kindje' en mijn lichaam dat een eigen leven begint te leiden. Ik blaas warm en koud tegelijk. Ik voel me met momenten net zoals een meisje van 13 uit het mooie liedje. Maar nu is het vrouwtje van 50. Ik zal het moeten aanvaarden, ik ben een vrouw in de overgang, een puberoma.

13-09-10

Peri-meisjes

window_cleaning_1.jpg

Tijdens het lappen van de ramen, werd het me duidelijk. Het is nodig om tijdens je leven af en toe de vensters van je binnenste te lappen. De jaren gaan voorbij en laten vanalles achter op onze vensters. Ramen zijn de vensters naar buiten en naar binnen, alleen de raamkozijnen kunnen we versieren met onze herinneringen, als we dit willen.

De perimenopauze sloeg mij op het lijf een jaar geleden. Plots kreeg ik de indruk dat ik de zeurtrien van de familie werd, krikkel en ongedurig, zenuwachtig en onuitstaanbaar in momenten van een 'vapeurreke'. Ik wilde het fijne ervan weten en ging op zoek naar informatie. Hebt u al eens gegoogled naar : perimenopauze?

Daar wordt je heel wat wijzer uit: geen bal. Ze omschrijven wat je allemaal kan voelen als je in de periode bent voor de menopauze, maar dat weet je al, want je voelt het. Dan leggen ze uit dat het komt door vermindering van hormonen in je lichaam, ook dat is algemene kennis. De informatie die ik zocht was: wat doe ik eraan? Zijn er keukenmiddeltjes? Hoe gaan andere vrouwen ermee om en hoe gaat de familie er mee om. Want het is een intense periode in het leven van een vrouw die zeker haar invloed heeft op de omwonenden.

Even een website aanhalen:

"Een veel voorkomend verschijnsel in de overgang of perimenopauze zijn de opvliegers, die zich vanuit het midden van het lichaam verspreiden naar het gezicht, de nek en de armen. Een opvlieger kan een aantal seconden tot vele minuten aanhouden en gaat vergezeld van een versnelde hartslag, oppervlakkige ademhaling en transpireren, soms gevolgd door koude rillingen en een gevoel van uitputting. Opvliegers kunnen wel 50 keer per etmaal voorkomen."


"Ook kunnen vrouwen periodiek last hebben van nachtelijk zweten. Dit kan soms zo heftig zijn, dat zij 's nachts meermalen badend in het zweet wakker worden.
Het slijmvlies van de vagina wordt dunner (vaginale atrofie) en droger ten gevolge van een daling van de oestrogeenspiegel. Dit kan pijn tijdens de geslachtsgemeenschap veroorzaken.
Door dezelfde oorzaak wordt ook de wand van de plasbuis dunner en kwetsbaarder. Samen met een verzwakking van de omliggende spieren kan dit aanleiding geven tot vaker moeten plassen, irritatie en pijn, blaasontstekingen en zelfs ongewild urineverlies (incontinentie).
De eierstokken gaan niet alleen steeds minder oestrogeen produceren, zij produceren ook geen testosteron meer. Dit is het hormoon dat verantwoordelijk is voor de seksuele zin (libido) bij vrouwen.
Ook emotionele veranderingen komen veel voor bij vrouwen in de perimenopauze. Prikkelbaarheid, stemmingswisselingen, angst en depressies kunnen het gevolg zijn van de wisselende hormoonspiegels"

Dit is een mooie beschrijving van mijn dagelijkse bezigheden, een afwisseling van de 'vapeurrekes' tijdens de dag tot het nachtelijke zweten. Tussen in kan je dan nog wat andere ongemakken ervaren, je dag zit zo vlug vol en na een tijd krijg je de indruk dat je lijf enorm centraal staat in je bezigheden. Ik keek uit naar de titel van de tweede alinea...

Behandeling

Hoopvol las ik verder....

Meestal zijn de klachten in de perimenopauze niet zo ernstig dat behandeling nodig is.

Ik zat met verbazing naar mijn scherm te kijken: 'niet zo ernstig dat behandeling nodig is' hebben die mensen het bestaande wel zelf gelezen? Nachtelijk zweten = geen normale nachtrust; blaasontstekingen om de haverklap, tijdens de dag aanvallen van angst die tot depressie kunnen leiden, irritatie en pijn, kwetsbaar, incontinentie, prikkelbaar...nee inderdaad wat is daar nu erg aan.

Uiteraard zal niet iedere vrouw dit allemaal tegelijk hebben, maar van alles een klein beetje is al genoeg om je leven te veranderen in een 'hell'. Om niet te spreken van de mensen die met jou moeten leven en werken.

Ik vraag en roep helemaal niet om een medische behandeling. Maar er bestaan toch nog wel andere vormen van 'behandeling'. Voor mij zijn hormonenbehandelingen eigenlijk nooit van tel. Zij hebben al genoeg schade aangericht aan de generatie voor mij. Het is me dus niet te doen over dat er geen medische behandeling mogelijk/wenselijk is, wel over het stukje zin: niet zo erg...

Ik ging dus verder op onderzoek uit.

een goede levensstijl=   een gezonde voeding + voldoende lichaamsbeweging + positieve levenshouding.

Dit was de zin die mijn leven veranderde: een positieve levenshouding. Dat zocht ik. Met mijn lichaam moest ik verder en de mensen rondom mij moesten met mij verder, zelfs ik, die mezelf met momenten niet meer kon verdragen, moest met mezelf verder. Het was dus tijd om die positieve levenshouding te vinden.

Vandaar deze blog, het is een dagboek op zoek naar een peri-positieve-menopauslijke levenshouding. Ik nodig jullie uit me te volgen en zeker niet na te laten om te reageren. Het is de bedoeling dat het een interactieve blog wordt, voor door en met peri-meisjes!