08-10-10

Hor moontjes

Hormonen, het woord komt van het Grieks en wil zeggen: in beweging brengen. Hormonen houden ons in de wiggel, Web3.jpegzo zouden we het kunnen stellen. En daar hadden de Grieken groot gelijk in, als u het mij vraagt, maar er zijn niet veel mensen die mij dit vragen, dit terzijde. Zij zijn sleutels die chemische activiteiten in cellen opwekken. Ze worden aangemaakt door klieren en cellen die samen het endocriene stelsel worden genoemd. Als ze vrij komen wekken ze chemische reacties om die de goede werking van ons lichaam in het oog houden. Hormonen zorgen voor de juiste balans in heel ons lichaam. Als er ergens een alarm wordt geslagen wegen overvloed of een tekort, komen de endocrien stelsel in actie en kiezen zij welke hormonen ze vrijlaten. Zij regelen de bloedspiegel, de bloeddruk, hartslag, ademhaling, denkvermogen, reactievermogen, you name it: zij doen het.hormonen1.gif

Geweldig actieve beestjes dus en als je ze mist, heb je het zeker geweten. Suikerziekte, menopauze uiteraard ook, buitensporige vetophoping of een vlugge verbranding, het zijn allemaal dingen die we krijgen als onze hormonen of het endocriene stelsel zijn werk niet meer naar behoren uitvoert. Gedurende hons leven schommelen de hormonenniveaus. In de puberteit stijgen vooral de geslasthormomen en ind e meno-pen- pauze dalen die dan weer. De chemie in ons lichaa, controleert ons bijna totaal. Dat is voor mij een schokkende vaststelling. Ik die dacht dat ik het was die mezelf controleerde, kom nu met twee voeten terug op de grond. Het zijn mijn hormoontjes die de touwtjes in handen hebben. Als zij het laten afweten valt heel mijn vooropgestelde controlesysteem in duigen, een catastrofe voor controlefreaken zoals huismoeders en carrierevrouwen, die meestal de twee moeten bolwerken en worden beoordeeld op hun perfectie.

 

22:01 Gepost door Meno Pauze | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hormonenhuishouden, hormoontherapie |  Facebook

04-10-10

Jeukende vingers

Geweldig, de 'jeuk om mijn hoofd' is verdwenen. Mijn vingers jeuken niet meer. Ik hoef hier niet uit te leggen dat mijn vertrouwensats me meedeelt dat dat komt omdat ik minder suiker eet en hierdoor mijn kans op suikerziekte verminderd is en hierdoor de jeuk in mijn vingers weg is...bla  bla.

Niettegenstaande wat mijn overgewicht u zou willen vertellen, ben ik geen zoetebek. Met of zonder Montignac, ik eet haast bijna geen suiker, buiten een zoetstofje in mijn ochtendkoffie. Het wordt toch tijd dat ik naar een psychiater ga om mijn bezoeken aan de medische man in onze straat uit te leggen. Zou het Freudiaans zijn? Een verdoken trauma om niet-te-vertrouwen-mannen op te zoeken?

Hormonen zijn mijn tweede liefde geworden. Ik lees alles wat ze over die beestjes schrijven in fictie en non-fictie. Ik wil alles over hen weten: hun verleden, hun afkomst, hun hobbys, hun liefdes. Hierdoor ontdekte ik dat ze dol zijn op vet en dat dit wederzijds is. Als het lichaam minder hormonen aanmaakt, wordt er meer vet aangemaakt om de schaarse hormoontjes een veilig nest te geven en als er minder vet is, komen de hormonen vrij en is de kans groot dat we ze afdrijven langs de nieren. Deze situatie kan zorgen voor het stoppen van de regels, dit gebeurt vaak bij vrouwen die aan topsport doen. Deze situatie is omkeerbaar en ook niet slecht voor het lichaam.

De hormonen kiezen ook hun plekjes uit om in het vet te kruipen. Als er meer testosteron is dan oestrogenen, krijgen we een vetlaag op andere plaatsen. Dit verklaart het verschil van dikworden bij mannen en vrouwen. Hoe meer ik lees over hormonen, hoe meer ik doorkrijg dat het een heel complex gedoe is. Vandaar dat ik begrijp dat een huisarts me echt geen raad kan geven. Hij heeft waarschijnlijk een algemeen beeld en hij scheert al de vrouwen in de 'overgang' dan maar over een kam, een kam die weinig vorm geeft aan een kapsel dat zowiezo al weerbarstig is.

Vanaf de veertiger jaren van een vrouw komt ze in de jaren van hormonenschommeling. Ik heb reeds in het eerste artikel een lijst opgesomd van dingen die we dan ervaren. Toch zijn er raadsel waar de wetenschap ook geen raad mee weet. We zouden minder zin krijgen in sex, onze libido zou dalen en toch is er al meermaals bewezen dat vrouwen rond de 40 juist meer zin krijgen en er meer van genieten. Aangezien dat dan weer niet te verklaren is via wetenschappelijke weg, zoeken de heren geleerden er een psychologie achter.

Vrouwen zouden dan minder onzeker zijn en meer weten wat ze willen. Die onzekerheid daar heb ik een beetje mijn twijfels over. Als we naar de veertigste verjaardag gaan, zien we ons lichaam toch wel veranderen. We krijgen plots een douche over ons dat we 'niet meer piepjong' meer zijn en we weten dat dit het punt is van no return. Onze haren worden hier en daar wat grijzer, onze borsten beginnen de aantrekkingskracht van de aarde serieus te voelen en we gaan plots van een maatje 38, als we die al hadden op ons 38, naar de 42. Of je daar zekerder van wordt, is nog maar de vraag.

Maar een Brits onderzoek vindt dus van wel. Zij hebben 2000 vrouwen ondervraagd en 80% van de 40+ zei dat ze meer durfden dan toen ze twintig waren. 60% zijn meer assertief. 86% was er zich volledig van bewust welk standje ze het liefste hadden en durven dat ook te vragen. Het onderzoek stelde ook vast dat de beste seks binnen het huwelijk plaatsvindt. 58 procent van de vrouwen zegt het meest bevrediging te krijgen van haar man, hoewel meer dan een kwart van de getrouwde vrouwen toegeeft al eens een affaire te hebben gehad.

Of het nu psychologisch is of ingegeven door de last call van onze hormonen, laten we dan maar in het midden. Het belangrijkste is dat we genieten, nietwaar?

 

 

26-09-10

Montignac-dieet

Ik had reeds op mijn lijstje: opvliegers, nachtelijk zweten, onrustige slaap, onverklaarbare stemmingvariaties, onrustige gevoelens, onzekerheid, gewichtstoename en een laag zelfzekerheid. Een paar van de gevolgen van de hormonenschommel die in mijn gecontroleerde leventje binnensloop. Na het lezen van een boek van Umberto Eco is er nog een symptoom bijgekomen. Jeuk aan vingers en handpalm. Een medisch sluitend antwoord heb ik nog niet gevonden. Umberto Eco schrijft in het boek: "de mysterieuze vlam van koningin Loana" dat door de hongersnood in Italie tijdens de oorlog, kinderen en vrouwen last hadden van jeukende handen door het tekort aan hormonen. Voor mij was het al een tijdje een raadsel waarom mijn vingers zo jeukten. Ik heb de cortisonezalf van de dokter wijselijk niet gekocht, omdat hij geen juiste uitleg wist te geven waarom ze jeukten en ik dan ook zijn remedie niet vertrouwde. Ik had mijn handcreme al veranderd, mijn zeep, afwasmiddel, maar niets hielp. Mijn arts zei me nadat zijn geduld merkbaar op was, dat het van de zenuwen kwam. 'De zenuwen' weet u wel wat u daar allemaal van kan krijgen? De lijst is oneindig. Maar door Eco weet ik nu dat ik ook dit op het lijstje van de peri-menopauze kan schrijven. Dat lezen heilzaam is, is hiermee weer bewezen.

Ik zocht dus mijn verdere heil ook maar tussen de komma's en de punten. Op het internet gaat er een wereld aan bibliotheken voor je open. De medische teksten liet ik voor wat ze waren en ik richte mijn aandacht op ander leesvoer. Mijn blik viel op het overlijdingsbericht van Montignac. Die man had mijn leven al eens eerder gered en ik was hem totaal uit het oog verloren. Veel te vroeg gestorven. Zijn dieet heeft niet veel geheimen meer voor me, ik heb zijn boeken verslonden, 15 jaar geleden. Dus ben ik sinds een maand terug een trouwe volgeling van zijn eetvoorschriften. Het dieet heeft een grondige invloed op ons metabolisme en als we 'metabolisme' zeggen, zeggen we hormoonhuishouden. De laatste week ben ik niet alleen een paar kilo's kwijt, ook mijn opvliegers zijn duidelijk verminderd. Toeval?

Ik denk het niet.

Hormonen zijn rare beestjes en er is zo weinig over geweten. menselijke en chemische inmeningen in dat huidhouden is desastreus. Dat bewijzen de verminderde cijfers van borstkanker sinds een paar jaar (zie vorig artikel). Montignac werd langs alle kanten belaagd voor zijn theorie. De artsen die de hormonenkuur voorschreven niet. De hoofdreden voor de kritiek aan Montignac was dat zijn theorie niet wetenschappelijk kan bewezen worden. Daar worden veel mensen zenuwachtig van. Voor de zon en het ontstaan van de sterren is er ook nog geen wetenschappelijke verklaring, maar ze zijn er wel. Zijn dieet wordt in verschillende hartklinieken gebruikt en mensen worden er beter van, meer is er eigenlijk niet over te zeggen.

De 'Santé Canada' heeft in de jaren '90 een test gedaan met drie dieten: het mediteraan dieet, het dieet voorgeschreven volgens de American Heart Ass. en het dieet van Montignac. Zij volgden de mensen op de voet en zagen dat de cholesterol en het gewicht het vlugste daalde bij de groep van Montignac, daarna bij de groep van het Mediteraan dieet. Maar het blijft wetenschappelijk duister waarom.

Het lijkt me dus geen toeval dat mijn opvliegers verminderd zijn. Mijn arts zei me vorige week dat dat komt omdat ik al iets ben afgevallen en me beter in mijn vel voel en zodanig 'minder zenuwen' heb. Die man is waarschijnlijk de medische woordenboek vanachter begonnen en nooit voorbij de 'z' geraakt. Eigenlijk begrijp ik niet goed waarom ik hem nog bezoek, zou het het gewoontebeest in mij zijn? Of mijn masochistisch tintje?

Tijd om ook dat eens aan Montignac voor te leggen, maar de mens is dood, leven Montignac!