gedochte.com

Mannen van mars vrouwen van...de maan

2010-10-17T22:14:29+02:00

Door de kennis dat mannen een penopauze hebben en vrouwen een menopauze is er weer een mythe minder over hoe verschillend we wel zijn. Toch kunnen we er niet omheen dat man en vrouw totaal andere wezens zijn. Of we nu van mars of van pluto of de maan komen, speelt niet veel rol, we leven samen op de aarde en dat is het enigste waar we rekening mee moeten houden. De laatste decenia wordt er vaak geroepen over gelijkheid tussen de sexen. Ik heb zo de indruk dat dit een beetje uit zijn voegen gebarten is. Gelijkheid op bepaalde vlakken, geen gelijkheid in zijn. Dat er gevraagd en geijverd wordt voor gelijkheid in rechten en kansen, daar ben ik volledig mee eens. Want er zijn een hoop verschillen tussen man en vrouw die we moeilijk gelijk kunnen trekken.

Ik heb me er eens rustig bij neergezet en kwam tot een paar structurele verschillen. Deze verschillen zijn algemeen, gelieve ze niet vast te pinnen op uzelf of uw partner, want de algemene regel houdt in dat er altijd uitzonderingen bestaan. Het enigste dat ik onthouden heb van mijn wiskundig onderwijs, jaren geleden.

Na wat speurwerk kwam ik te weten dat er een nieuwe feministische lijn aan het groeien is. De 'zachte feministische lijn' noemen ze zichzelf. Zij ijveren voor de 'ongelijkheid' tussen man en vrouw, ja u hoort het goed en nee ze zijn geen vijs kwijt. Wat deze mensen, want het is een gemengde groep, poneren klinkt aannemelijk. "De feministische gedachte van gelijkheid heeft ons al veel leed bezorgd," zegt een Chileense socio-psychologe Pilar Sordo, "Niet alleen voor de vrouwen, ook voor de mannen en zeker voor de raltie tussen de twee. Het heeft ons uit elkaar gedreven. De competitie groeide bovennatuurlijk uit en blokkeert onze complentaire kanten."

Dat is gesproken, ik voelde dit al jaren aan maar kon er niet zo dadelijk de vinger op leggen. Pilar wijst ons erop dat er structurele verschillen zijn tussen man en vrouw die niet cultureel gebonden zijn. Daaruit groeien de culturele verschillen tussen man en vrouw, die wel voor verbetering vatbaar zijn. Verbetering, zegt ze uitdrukkelijk, want vervaging zou nefast zijn, en is reeds nefast in verschillende samenlevingen, volgens het onderzoek van Pilar.

Vrouwen houden alles vast, mannen laten meer los.

Dit is een van het basisverschil tussen man en vrouw. We vinden dit terug in zeer lichamelijke functies, een man ejaculeert en laat zijn zwemmers de vrije hand, terwijl de vrouw, of het lichaam van de vrouw, probeert om elk zwemmertje bij te houden en om daarna alles wat ze tot zich neemt, bij te houden voor de voeding van het leven in haar. Dit lichamelijk structureel verschil uit zich in ons gedrag als man en vrouw. Vrouwen hebben hierdoor ook een uitstekend geheugen, zij zijn nieuwsgierig en stellen vragen tot in het oneindige, ook om controle te houden over alles wat er rond haar gebeurt, om alles te kunnen blijven vasthouden. Terwijl mannen vlugger over problemen gaan, en in discussies zelf gemakkelijker de pagina omslaan.

Andere verschillen groeien eigenlijk uit dit grote lichamelijke verschil: mannen zijn meer gefocused op objectieven terwijl de vrouw handelt volgens processen en details. Mannen praten vaak pas over hun problemen als ze opgelost zijn, terwijl vrouwen al pratende hun problemen oplossen.Mannen functioneren visueel en vrouwen met hun gehoor. Je kan hier de oerfunctie inzien van de mens: jager en baarster.

Volgens Pilar heeft de maatschappij er baat bij om de structurele verschillen tussen man en vrouw te koesteren. Een samenleving wordr tijk gekleurd door de diversiteit van zijn leden. Iedereen brengt hierdoor een waarde bij, jongeren - ouderen, mannen - vrouwen. Uniformiteit is een afzwakking. Vanuit het standpunt van een koppel is het ook heel belangrijk om op te komen voor je versschillend zijn "Ik ben man, Ik ben vrouw en heb in die hoedanigheid iets te vertellen"

Rolpatronen zijn opgelegd door de cultuur en niet door de verschillen.

Een huisman kan mannelijk blijven en het werk in huis doen, terwijl een carriere vrouw vrouwelijk kan zijn en naar behoren in haar topfunctie ageren. De 21ste eeuw is een eeuw van veranderingen. Zo ook in onze samenleving. Man en vrouw zoeken hun weg. De weg naar gelijkheid in ongelijkheid. In europa zien we dat de algemene trends van vrouwen is om te vermannelijken, terwijl dat in de Latinowereld iets minder is. Ik spreek van deze twee werelden omdat ik ze ken uit eigen ervaring. In Europa wordt gelijkheid tussen man en vrouw te glad gestreken, in Zuid Amerika kunnen vrouwen vrouwen zijn en mannen mannen en toch gelijke kansen en rechten en plichten hebben.

Hor moontjes

2010-10-08T23:32:19+02:00

Hormonen, het woord komt van het Grieks en wil zeggen: in beweging brengen. Hormonen houden ons in de wiggel, zo zouden we het kunnen stellen. En daar hadden de Grieken groot gelijk in, als u het mij vraagt, maar er zijn niet veel mensen die mij dit vragen, dit terzijde. Zij zijn sleutels die chemische activiteiten in cellen opwekken. Ze worden aangemaakt door klieren en cellen die samen het endocriene stelsel worden genoemd. Als ze vrij komen wekken ze chemische reacties om die de goede werking van ons lichaam in het oog houden. Hormonen zorgen voor de juiste balans in heel ons lichaam. Als er ergens een alarm wordt geslagen wegen overvloed of een tekort, komen de endocrien stelsel in actie en kiezen zij welke hormonen ze vrijlaten. Zij regelen de bloedspiegel, de bloeddruk, hartslag, ademhaling, denkvermogen, reactievermogen, you name it: zij doen het.

Geweldig actieve beestjes dus en als je ze mist, heb je het zeker geweten. Suikerziekte, menopauze uiteraard ook, buitensporige vetophoping of een vlugge verbranding, het zijn allemaal dingen die we krijgen als onze hormonen of het endocriene stelsel zijn werk niet meer naar behoren uitvoert. Gedurende hons leven schommelen de hormonenniveaus. In de puberteit stijgen vooral de geslasthormomen en ind e meno-pen- pauze dalen die dan weer. De chemie in ons lichaa, controleert ons bijna totaal. Dat is voor mij een schokkende vaststelling. Ik die dacht dat ik het was die mezelf controleerde, kom nu met twee voeten terug op de grond. Het zijn mijn hormoontjes die de touwtjes in handen hebben. Als zij het laten afweten valt heel mijn vooropgestelde controlesysteem in duigen, een catastrofe voor controlefreaken zoals huismoeders en carrierevrouwen, die meestal de twee moeten bolwerken en worden beoordeeld op hun perfectie.

Een boeketje menopauze

2010-10-05T01:30:09+02:00

Mijn zoektocht leidt me naar de alternatieve remedies. De hele hoop conventionele kunnen nu wel echt de hoogste boom in. Ik wil niet alleen zwijgen en slikken, ik wil ook weten. Er zijn een reeks alternatieve methodes die bij velen een verlichting geven. De onderzoekers tasten hier nog wel in het duister, maar ik laat ze rustig doen. Zij willen ons vooral vertellen dat de alternatieve niet altijd veilig zijn, so what, een hormonenkuur wel? Ik kan me echt het gevaar niet voorstellen van een bosbessenkuur of een thee van klaver of elke dag een vol bord sojascheuten...

De zwarte wortels van de Zilverkaars, worden gebruikt in een preparaat voor postmenopauzale klachten zoals opvliegers. De plant Cimicifuga racemosa, ook bekend onder de namen zilverkaars en in het Engels de black cohosh (blackcohosh), is een Noord-Amerikaanse plant waarvan de wortels ingezet worden voor de behandeling van menopauzale klachten. Na veel studies lijkt nu toch duidelijk dat preparaten niet effectief zijn, en dat recentelijk ook gewaarschuwd is voor een zeldzame bijwerking: leverschade. Als u dan klikt op de link, zal u lezen dat het hier gaat over een leverschade van kava. Een hele andere plant dan de zilverkaars. Een beetje verwarrend, als u het mij vraagt. Deze plant werd door de indianen reeds gebruikt voor dezelfde klachten. Ook in China gebruiken ze het zilverkaarsje voor diuretica en vrouwenklachten. Er wordt weinig gezegd over bijwerkingen die nefaste gevolgen zouden hebben.

Maar de alopathie gaat lustig verder om de kruidengeneeskunde of fytotherapie te belagen met grootse studies die niet veel uitwijzen, maar waarvan ze dan kunnen zeggen: het is niet effectief of wie weet wat je er allemaal van krijgt. En of het effectief is, moeten we zelf uitmaken. Ik ben me er nu al wel een tijdje van bewust dat de klachten van de vrouwen heel persoonlijk is en er dus niet 1 middeltje bestaat om alles op te lossen.

Zilverkaarsje zou vooral helpen bij opvliegers.

Phytoestrogens:

Dit zijn plantderivaten die oestrogeen-like eigenschappen hebben. De meest gekende zijn de isoflavenen die we in soyabonen en rode klaver vinden. Ook zij helpen bij opvliegers, maar ze hebben ook een helpende hand in het vertragen van osteoporose en het verouderen van de huid. Zij helpen bij hoge bloeddruk en hebben een heilzame werking op de slechte cholesterol. Al genoeg om te zeggen: geef me er een paar kilo van!

Toch vinden we in bijna alle artikels weer het zinnetje op het einde: raadpleeg eerst uw arts... Ik hoor me al zeggen bij mijn vertrouwensarts: "Ik eet elke dag een bordje soya, zou ik daar wel mee doorgaan?" tja je zou voor minder tegen me zeggen dat het tussen mijn oren zit. Ik hoor zijn antwoord al: "Misschien zijn het wel de zenuwen...wat dacht u van een mooi doosje pilletjes, om wat te kalmeren?" En deze keer zou ik hem 100% gelijk geven.

Dus de soya-isoflavenen staan al op mijn booschappenlijstje.

De thee die ik nu elke dag drink om mijn ongemakjes te bestrijden:

Dove netel, salvia, duizendblad, pasiflora, rode klaver en bijvoet. Ik meng deze kruiden in een grote pot en schud ze zo door elkaar. Nu even afwachten wat het resultaat zal zijn...hopelijk krijg ik geen groen haar of paarse voeten.

Bijvoet

Jeukende vingers

2010-10-05T01:17:05+02:00

Geweldig, de 'jeuk om mijn hoofd' is verdwenen. Mijn vingers jeuken niet meer. Ik hoef hier niet uit te leggen dat mijn vertrouwensats me meedeelt dat dat komt omdat ik minder suiker eet en hierdoor mijn kans op suikerziekte verminderd is en hierdoor de jeuk in mijn vingers weg is...bla bla.

Niettegenstaande wat mijn overgewicht u zou willen vertellen, ben ik geen zoetebek. Met of zonder Montignac, ik eet haast bijna geen suiker, buiten een zoetstofje in mijn ochtendkoffie. Het wordt toch tijd dat ik naar een psychiater ga om mijn bezoeken aan de medische man in onze straat uit te leggen. Zou het Freudiaans zijn? Een verdoken trauma om niet-te-vertrouwen-mannen op te zoeken?

Hormonen zijn mijn tweede liefde geworden. Ik lees alles wat ze over die beestjes schrijven in fictie en non-fictie. Ik wil alles over hen weten: hun verleden, hun afkomst, hun hobbys, hun liefdes. Hierdoor ontdekte ik dat ze dol zijn op vet en dat dit wederzijds is. Als het lichaam minder hormonen aanmaakt, wordt er meer vet aangemaakt om de schaarse hormoontjes een veilig nest te geven en als er minder vet is, komen de hormonen vrij en is de kans groot dat we ze afdrijven langs de nieren. Deze situatie kan zorgen voor het stoppen van de regels, dit gebeurt vaak bij vrouwen die aan topsport doen. Deze situatie is omkeerbaar en ook niet slecht voor het lichaam.

De hormonen kiezen ook hun plekjes uit om in het vet te kruipen. Als er meer testosteron is dan oestrogenen, krijgen we een vetlaag op andere plaatsen. Dit verklaart het verschil van dikworden bij mannen en vrouwen. Hoe meer ik lees over hormonen, hoe meer ik doorkrijg dat het een heel complex gedoe is. Vandaar dat ik begrijp dat een huisarts me echt geen raad kan geven. Hij heeft waarschijnlijk een algemeen beeld en hij scheert al de vrouwen in de 'overgang' dan maar over een kam, een kam die weinig vorm geeft aan een kapsel dat zowiezo al weerbarstig is.

Vanaf de veertiger jaren van een vrouw komt ze in de jaren van hormonenschommeling. Ik heb reeds in het eerste artikel een lijst opgesomd van dingen die we dan ervaren. Toch zijn er raadsel waar de wetenschap ook geen raad mee weet. We zouden minder zin krijgen in sex, onze libido zou dalen en toch is er al meermaals bewezen dat vrouwen rond de 40 juist meer zin krijgen en er meer van genieten. Aangezien dat dan weer niet te verklaren is via wetenschappelijke weg, zoeken de heren geleerden er een psychologie achter.

Vrouwen zouden dan minder onzeker zijn en meer weten wat ze willen. Die onzekerheid daar heb ik een beetje mijn twijfels over. Als we naar de veertigste verjaardag gaan, zien we ons lichaam toch wel veranderen. We krijgen plots een douche over ons dat we 'niet meer piepjong' meer zijn en we weten dat dit het punt is van no return. Onze haren worden hier en daar wat grijzer, onze borsten beginnen de aantrekkingskracht van de aarde serieus te voelen en we gaan plots van een maatje 38, als we die al hadden op ons 38, naar de 42. Of je daar zekerder van wordt, is nog maar de vraag.

Maar een Brits onderzoek vindt dus van wel. Zij hebben 2000 vrouwen ondervraagd en 80% van de 40+ zei dat ze meer durfden dan toen ze twintig waren. 60% zijn meer assertief. 86% was er zich volledig van bewust welk standje ze het liefste hadden en durven dat ook te vragen. Het onderzoek stelde ook vast dat de beste seks binnen het huwelijk plaatsvindt. 58 procent van de vrouwen zegt het meest bevrediging te krijgen van haar man, hoewel meer dan een kwart van de getrouwde vrouwen toegeeft al eens een affaire te hebben gehad.

Of het nu psychologisch is of ingegeven door de last call van onze hormonen, laten we dan maar in het midden. Het belangrijkste is dat we genieten, nietwaar?

Montignac-dieet

2010-09-26T20:41:48+02:00

Ik had reeds op mijn lijstje: opvliegers, nachtelijk zweten, onrustige slaap, onverklaarbare stemmingvariaties, onrustige gevoelens, onzekerheid, gewichtstoename en een laag zelfzekerheid. Een paar van de gevolgen van de hormonenschommel die in mijn gecontroleerde leventje binnensloop. Na het lezen van een boek van Umberto Eco is er nog een symptoom bijgekomen. Jeuk aan vingers en handpalm. Een medisch sluitend antwoord heb ik nog niet gevonden. Umberto Eco schrijft in het boek: "de mysterieuze vlam van koningin Loana" dat door de hongersnood in Italie tijdens de oorlog, kinderen en vrouwen last hadden van jeukende handen door het tekort aan hormonen. Voor mij was het al een tijdje een raadsel waarom mijn vingers zo jeukten. Ik heb de cortisonezalf van de dokter wijselijk niet gekocht, omdat hij geen juiste uitleg wist te geven waarom ze jeukten en ik dan ook zijn remedie niet vertrouwde. Ik had mijn handcreme al veranderd, mijn zeep, afwasmiddel, maar niets hielp. Mijn arts zei me nadat zijn geduld merkbaar op was, dat het van de zenuwen kwam. 'De zenuwen' weet u wel wat u daar allemaal van kan krijgen? De lijst is oneindig. Maar door Eco weet ik nu dat ik ook dit op het lijstje van de peri-menopauze kan schrijven. Dat lezen heilzaam is, is hiermee weer bewezen.

Ik zocht dus mijn verdere heil ook maar tussen de komma's en de punten. Op het internet gaat er een wereld aan bibliotheken voor je open. De medische teksten liet ik voor wat ze waren en ik richte mijn aandacht op ander leesvoer. Mijn blik viel op het overlijdingsbericht van Montignac. Die man had mijn leven al eens eerder gered en ik was hem totaal uit het oog verloren. Veel te vroeg gestorven. Zijn dieet heeft niet veel geheimen meer voor me, ik heb zijn boeken verslonden, 15 jaar geleden. Dus ben ik sinds een maand terug een trouwe volgeling van zijn eetvoorschriften. Het dieet heeft een grondige invloed op ons metabolisme en als we 'metabolisme' zeggen, zeggen we hormoonhuishouden. De laatste week ben ik niet alleen een paar kilo's kwijt, ook mijn opvliegers zijn duidelijk verminderd. Toeval?

Ik denk het niet.

Hormonen zijn rare beestjes en er is zo weinig over geweten. menselijke en chemische inmeningen in dat huidhouden is desastreus. Dat bewijzen de verminderde cijfers van borstkanker sinds een paar jaar (zie vorig artikel). Montignac werd langs alle kanten belaagd voor zijn theorie. De artsen die de hormonenkuur voorschreven niet. De hoofdreden voor de kritiek aan Montignac was dat zijn theorie niet wetenschappelijk kan bewezen worden. Daar worden veel mensen zenuwachtig van. Voor de zon en het ontstaan van de sterren is er ook nog geen wetenschappelijke verklaring, maar ze zijn er wel. Zijn dieet wordt in verschillende hartklinieken gebruikt en mensen worden er beter van, meer is er eigenlijk niet over te zeggen.

De 'Santé Canada' heeft in de jaren '90 een test gedaan met drie dieten: het mediteraan dieet, het dieet voorgeschreven volgens de American Heart Ass. en het dieet van Montignac. Zij volgden de mensen op de voet en zagen dat de cholesterol en het gewicht het vlugste daalde bij de groep van Montignac, daarna bij de groep van het Mediteraan dieet. Maar het blijft wetenschappelijk duister waarom.

Het lijkt me dus geen toeval dat mijn opvliegers verminderd zijn. Mijn arts zei me vorige week dat dat komt omdat ik al iets ben afgevallen en me beter in mijn vel voel en zodanig 'minder zenuwen' heb. Die man is waarschijnlijk de medische woordenboek vanachter begonnen en nooit voorbij de 'z' geraakt. Eigenlijk begrijp ik niet goed waarom ik hem nog bezoek, zou het het gewoontebeest in mij zijn? Of mijn masochistisch tintje?

Tijd om ook dat eens aan Montignac voor te leggen, maar de mens is dood, leven Montignac!

Geef mij maar een theetje

2010-09-25T23:05:12+02:00

Verminderde belangstelling HRT doet cijfers borstkanker dalen (BBC) Een paar jaar geleden verschenen er alarmerende studies over Hormone Replacement Therapy (HRT) en de kans dat vrouwen borstkanker krijgen. Daardoor liet de helft van de vrouwen op HRT hun oestrogeen- en progestageenpreparaten staan. Nu zie je dat terug in de statistieken, melden onderzoekers van University of Texas.

"When I saw it, I couldn't believe it," aldus onderzoeker Donald Berry. [AP 15/12/2006]
"It 's better than a cure", zegt Rowan Chlebowski.
Het aantal vrouwen met borstkanker in de VS is in 2003 zeven procent verminderd. In de leeftijdsgroep die het meest veelvuldig hormoontherapie gebruikt, die tussen de vijftig en zeventig jaar, bedroeg de terugval zelfs twaalf procent.
"The team suggested that the figures could be explained by existing tumours stopping growing, shrinking or disappearing so that they could not be detected."
Experts manen tot enige omzichtigheid met de interpretatie van de gegevens. Oestrogeengevoelige kankers stoppen vrijwel onmiddellijk met groeien als de oestrogeenspiegel daalt. Daardoor zijn de effecten misschien zo duidelijk. En daarom valt het met de risico's van HRT misschien mee. Stoppen heeft immers direct effect.
Hum.
De Amerikaanse farmaceut Wyeth, schreef AP, heeft ondertussen al vijfduizend processen aan zijn broek, aangespannen door vrouwen die kanker hebben gekregen. [AP December 15, 2006] Bij andere farmaceuten zal het heus niet anders zijn.
In de leerboeken heet estradiol 'het vrouwelijk geslachtshormoon'. Als natuurlijke hormonen als progesteron en estradiol al gevaarlijk zijn, hoe zit het dan met de risico's van testosteron voor vrouwen? Of met de preparaten die in het dopingmilieu in zwang zijn?
Update: Het zag er even slecht uit voor Wyeth. De 60-jarige Mary Daniel won een rechtszaak tegen Wyeth, die ze had aangespannen omdat ze, nadat ze na enkele maanden Wyeths oestrogeenpreparaat Premarin en het progesteronpreparaat Prempro had geslikt, borstkanker kreeg.
Anderhalf miljoen moest Wyeth betalen, oordeelde de jury - maar de rechter vernietigde het vonnis.

Begrijpen wie begrijpen wil

2010-09-23T22:37:09+02:00

Mannen hebben een penopauze of ADAM, vrouwen hebben hun menopauze of...menopauze. De mannen worden wat dikker en gaan iets gezapiger leven. Vrouwen krijgen meerdere fysische ongemakken waar geen remedie tegen opgewassen is. Ik wil mij hier niet in een slachtofferrol drukken ook wil ik geen wedstrijd houden van wie er nu het ergste aan toe is.

Daarom ga ik de invalshoek van mijn zoektocht enkele graden verdraaien, maar toen stuitte ik op dit berichtje in de krant vandaag:

Er bestaan al middeltjes voor vrouwen om de seksuele appetijt aan te scherpen, zoals Intrinsia. Maar misschien bent u als man al geholpen door mevrouw een placebootje te geven, een schijngeneesmiddel zonder werkzame stof.

Hallo...

Dit tart alle verbeelding. De titel alleen al en dat in een magazine dat 'she' heet. Ik had het moeten weten. Een blad dat zich verschuilt achter angelsaksische vrouwelijkheid, daar zal wel iets raars aan zijn. Als er bij de mannen minder libido is, krijgen ze dadelijk een echt pilletje, als het bij de vrouwen gebeurt krijgen we een theetje...en wat nog erger is, is dat de titel insinueert dat de mannen daarbij geholpen zijn. Een goeie sextrip, heren journalisten, is ook voor vrouwen zalig en onze hoofdpijn zit evenveel tussen onze oren als de uwe.

Als we het artikel dan verder lezen zien we dat het een onderzoek is van de universiteit van Texas. tja..die provincie staat bekend voor oliebaronnen, koeien en JR. Dus van die hoek kunnen we niets anders verwachten. Hoewel de titel wel geschreven is door een rasechte Belgische journalist die beter voor Menzo zou schrijven ipv voor SHE.

De proefgroep bestond uit 200 vrouwen. Niet de grote overhoop. 50 kregen een placebo en 100 een echt pilletje. 1 op 3 van de 50 placebogroep meldde een verbetering van hun sexleven. Wat er gebeurde met de groep met het echte pilletje wordt niet vermeld. De onderzoekers vertellen er gelukkig ook bij dat de dames eens de kans kregen om te praten over hun sexleven en dit met experten. Lijkt me prikkelend, ook moesten de vrouwen hun sexleven aandachtig in het oog houden. Volgens mij is dat alleen al een hulpmiddel, want we doen het vaak, laat ons eerlijk zijn, tussen de soep en de petatten, voor of na de afwas, terwijl er zoveel door ons hoofd speelt en we er eigenlijk geen tijd voor hebben. Als we bewuster aan sex doen, man of vrouw, dan geloof ik graag dat je er meer van geniet. Daar heb ik geen theetje voor nodig om dat te begrijpen.

Een ander artikel uit de krant bracht me dan weer met twee voeten op de grond: We begrijpen veel minder dan we denken. Ook dat is weer een ontdekking van Amerikaanse psychologen van een of andere universiteit. Waar die toch allemaal mee bezig zijn. Uiteraard gebruik ik vaak het zinnetje: 'ja ik begrijp het' wat vaak nergens op slaat, maar dat weet ik wel, daar heb ik geen psycholoog voor nodig, laat staan een duur onderzoek. Als we zeggen dat we het begrijpen, stopt de andere meestal met zijn betoog en dat, heren psycho's, is vaak de bedoeling van het zinnetje : Ik begrijp het.

Een andere betekenis kan zijn: "ok, ik begrijp het, whatever, het is al goed." Dat is dan weer meer in de zin van, laat maar zitten, je hoeft geen uitvluchten te zoeken of je hoeft niet verder uit te wijden, ik begrijp het wel. Ik geloof dat die psychologen eigenlijk de betekenis niet goed doorhadden van het zinnetje 'ik begrijp het'. Het is inderdaad iets dat we vaak zeggen en dat geen steek houdt, maar om daar dan een heel onderzoek aan op te hangen. Die geleerden hadden ook beter die thee gedronken van de 50 vrouwen van het andere onderzoek.

En leest u dan even hun voorbeelden eens door. Als u dit begrijpt, bent u slimmer dan ik:

Voor wie oppervlakking denkt, is een verklaring voor een rits als 'iets dat bestaat uit twee helften met een lipje dat je naar omhoog of omlaag kan trekken en dat kleding sluit of opent' misschien voldoende. Maar daarmee wordt niet verklaard hoe de twee helften van de rits samenblijven bijvoorbeeld, of wat er precies gebeurt 'onder' het lipje. Over deze details wordt meestal niet in de eerste plaats nagedacht.

Halloo, nadenken wat er onder het lipje gebeurt? Het lijkt me niet dadelijk een detail en ik denk zelfs dat er veel meer wordt over nagedacht dan ons lief is. Maar laten we eerlijk zijn. Hebt u al eens aan iemand gevraagd: 'begrijp jij wat een rits is?'Als u dan het antwoord krijgt: 'ok, ik begrijp het...' zou ik me ook wel vragen stellen.

Ze hadden bijvoorbeeld als voorbeeld kunnen nemen: 'wat is menopauze'. Gegarandeerd dat je na een kleine uitleg ook al gauw het antwoord zal krijgen: 'hoo ja, ik begrijp het.' terwijl de converstatie misschien daarna over de 'rits' zal gaan. Wie begrijpt er nu eigenlijk wat menopauze is, niemand, enkel diegene die kunnen zeggen: done that been there. En weer zie ik het verschil tussen peno en menopauze. Zoals we eerder geleerd hebben gaat de penopauze heel langzaam, terwijl de menopauze ineens, paf, daar is. Vrouwen moeten dat dus veel vlugger kunnen begrijpen, mannen krijgen er heel wat meer tijd voor. U ziet, ik zoek echt niet zelf naar de verschillen tussen man en vrouw, het komt vanzelf bij het lezen van de krant.

De illusie dat we iets begrijpen, is onderdeel van een verzameling aan (zelf)overschattingen die eigen zijn aan de mens. Zo denken veel mensen (ook ten onrechte) dat zij slimmer en socialer zijn dan anderen, een beter karakter, meer inzicht en een sterkere relatie hebben en het meest doen in het huishouden.

Ik voel me hier bijna persoonlijk aangesproken, alleen denk ik dit niet, en kan de opmerking tussen haakjes weggelaten worden. Begrijpt u?

ADAM

2010-09-23T22:40:13+02:00

So I wonder en trek uit op zoektocht naar het peri-meisje in me. Ik doorblader de kranten met een koffie bij de hand. In de standaard, of was het nu DeMorgen? bots ik op een artikel van een oude bekende van me, zijn echtgenote toch, nog een klasgenootje. Het artikel van Bo Coolsaet gaat over de penopauze. Het is misschien wel eens interessant om te weten wat mannen voelen, voor ik verder zoek naar wat ik voel.

Dat heet spieken bij de buren. Ik ben al dadelijk aangegrepen door de titel. Deze insinueert dat het wel eens een mythe kan zijn, heel die penopauze, een jaloerse truk van de heren om ons een loef af te steken met onze menopoos. Zit het bij de heren tussen de oren en bij ons 'lekker' niet, bij ons is het gewoon beestig lichamelijk afzien en daar bewijzen voor hebben: een briefje van de dokter!

En heren, hoe is het bij jullie?

Bestaat ze nu wel of niet, die befaamde penopauze? Lijkt ze op de menopauze bij vrouwen? En valt er iets aan te doen?

Ha allemaal in 1 zin, de vraag of het wel bestaat en dadelijk een remedie vragen, belachelijk. Heb ik met mijn peri-gedoe niet eens gedaan gekregen, laat staan voor iets wat misschien niet bestaat. Hoewel dat misschien makkelijker is, een pilletje voor iets dat niet bestaat. Een penoplacebo. De mannen van de farma zijn handige kerels, weer een nieuwe markt. Maar ik laat me leiden door mijn vooroordeel, want heb nog niet eens gelezen wat de heer Coolsaet te vertellen heeft.

Tien vragen over de penopauze, beantwoord door professor Bo Coolsaet, de befaamde uro-androloog.

1. Is de penopauze een mythe?
'Dat hangt ervan af wat je precies bedoelt', nuanceert professor Coolsaet. 'Als je onder penopauze verstaat dat een man op z'n vijftigste plots geen man meer is, dan is het natuurlijk een mythe. Maar er verandert wel degelijk iets bij mannen, net zoals bij vrouwen. Het grote verschil met de menopauze is dat het veel geleidelijker gebeurt. Een vrouw gaat heel plots over van haar vruchtbare periode naar definitieve onvruchtbaarheid. Bij mannen gaat het veel trager. Maar het is hoe dan ook een harde realiteit. Al is de term penopauze nogal ongelukkig, zelf verkies ik de naam andropauze. En in wetenschappelijke termen wordt er gesproken van ADAM: androgen decline in the ageing male, wat neerkomt op vermindering van het mannelijke hormoon.'

Stel u voor, krijgen die heren er plots een hele mooie naam voor : ADAM, hoe mannelijk en wij moeten verder met die vreselijke perimenopauze etikette. Bij ons is het ook een afnemen van oestrogeen, dus mag ik dan niet spreken over mijn OESTER-periode? Klinkt wel sjieker. Adam, eigenlijk is het ironisch.

2. Wat gebeurt er precies tijdens de penopauze?
'Het mannelijke hormoon, testosteron, begint af te nemen. Dat kan verschillende gevolgen hebben. Het libido gaat meestal achteruit. En ook de erecties zijn niet meer zo stevig als bij een twintiger. Net als de spieren, die beginnen te verslappen. In plaats van een stevig, gespierd lijf krijgen veel mannen ineens veel meer vet. En gek genoeg daalt de hoeveelheid mannelijke hormonen niet alleen, ze wordt ook constanter. Bij jonge mannen schommelt het hormoonpeil nogal. 's Ochtends hebben ze meer testosteron en tijdens het voorjaar ook. Dé topmomenten om seksueel te scoren, zijn dus lenteochtenden. Bij oudere mannen maken de seizoenen niet meer zo'n groot verschil.'

3. Krijgt elke man er last van?
'Niemand ontsnapt eraan, maar het kan wel verschillen van man tot man. Sommige vijftigers zijn fysiek totaal afgeleefd, maar je vindt ook bejaarde mannen die nog in perfecte conditie zijn. Soms krijg ik zeventigers of tachtigers in mijn praktijk die klagen omdat hun penis niet meer zo stijf wordt als toen ze twintig waren. Sorry heren, maar dat is doodnormaal en dat moet je aanvaarden.'

4. Hoe snel gaat het bergaf?
'Bij de meeste gezonde mannen begint het testosteronpeil te dalen vanaf veertig jaar, met ongeveer 1,6 procent per jaar. Rond zijn vijftigste heeft al meer dan één man op tien een duidelijk tekort.'

5. Worden mannen dan vrouwelijker?
'Eigenlijk wel, omdat het evenwicht tussen het oestrogeen en testosteron in je lichaam verstoord raakt. Oudere mannen komen dus meer onder invloed van vrouwelijke hormonen, met verschillende gevolgen van dien. Sommige mannen beginnen borsten te krijgen -- kijk maar eens rond op het strand. En het vet begint zich ook op andere, vrouwelijke lichaamsdelen te stapelen, zoals de heupen en de buik. Ten slotte hebben mannen, net als vrouwen in de menopauze, meer kans op osteoporose.'

6. Kan je er depressief van worden?
'Minder mannelijk hormoon zorgt voor minder seksuele gedrevenheid, minder energie en minder levensvreugde. Onrechtstreeks zijn er daardoor ook meer depressies bij oudere mannen. Het is belangrijk dat je als man aanvaardt dat je lichaam verandert. Mannen verdringen hun kwalen te veel, en ze leven met een soort waanbeeld, alsof ze tot aan de dood omnipotent zullen blijven. Er zijn natuurlijk uitzonderingen -- denk maar aan Pablo Picasso -- maar voor de meeste mannen geldt dat dus niet.'

7. Wat kan je eraan doen?
'Als je merkt dat je mannelijkheid achteruitgaat, omdat je bijvoorbeeld erectiestoornissen krijgt, moet je de moed vinden om je te laten onderzoeken. Neem niet zomaar een pilletje, want een degelijk onderzoek -- van je héle lichaam -- kan van levensbelang zijn. Vaak zijn erectiestoornissen een eerste signaal voor hartproblemen, hoge bloeddruk of suikerziekte. Als na zo'n grondig onderzoek blijkt dat je een tekort aan testosteron hebt, kan je starten met een hormoonkuur. Meestal gebeurt dat met een soort gel die het testosteronpeil weer opkrikt.'

8. Is een hormoonbehandeling gevaarlijk?
'Absoluut niet. Het wordt pas gevaarlijk als er extra testosteron wordt toegediend terwijl het hormoonpeil nog in orde was. Maar verder valt het goed te vergelijken met een hormoonbehandeling die vrouwen krijgen tijdens hun menopauze. De man moet wel goed in de gaten worden gehouden. Om misverstanden te vermijden: je krijgt géén kanker van die testosteronbehandeling. Maar als je toevallig net prostaatkanker begint te ontwikkelen tijdens zo'n behandeling, dan kan dat wel schadelijk zijn. Daarom zijn regelmatige controles noodzakelijk.'

9. Kan je de penopauze voorkomen?
'Helemaal voorkomen kan natuurlijk niet, maar je kunt wel de schade beperken, door gezond te leven. Dat kan je doen door enkele eenvoudige adviezen op te volgen: voldoende bewegen, gezond eten en stress vermijden. Mannen die zich tijdens hun jonge jaren helemaal laten opslorpen door hun carrière, zijn slecht bezig.'

10. Zijn oude mannen slechte minnaars?
'Zeker niet, integendeel zelfs. Als je er als man in slaagt om op een wijze manier oud te worden, kan je ook steeds beter worden in bed. Bij wijze, oude mannen verdwijnen de overdreven carrièredrang, de meeste angsten, de agressie, de dominantie en de focus op hun eigen orgasme. In de plaats daarvoor krijgen ze meer tijd en tederheid. Zo kunnen ze uitgroeien tot de ideale liefdespartner.'

Zo mijn koffietje is op, dit moet ik even laten bezinken. Morgen kom ik zeker met een wederwoord voor de heer Coolsaet, er zitten een paar opmerkingen te sudderen, maar ook ik heb geleerd om deze op een wijze manier te geven: zonder carrieredrang, zonder angst, agressie en gefocus op mijn orgasme-gelijk. Ik zal de heren van antwoord dienen met meer tijd en tederheid...

Puber of overjaarse stupid

2010-09-16T04:55:03+02:00

Uiteraard denken mijn kinderen nog lang niet aan kinderen. Zij hebben het te goed thuis. Ze denken zelfs niet aan een vriend of vriendin, alleen af en toe, one night stand heet dat. Het hotel 'thuis' is te goed en heel comfortabel, buiten het gezaag van mama af en toe. Studeren is er nog wel bij, want dat is hun toekomst. Er zijn zo van die momenten dat ze er wel aan denken, aan hun toekomst. En dan is mama blij.

Is ze blij? Uiteraard niet want ze is teveel met zichzelf bezig, haar opvliegers, haar lijf dat niet mee wil. Maar dat kan je aan een volwassen van 20 niet uitleggen. Dus hou je het maar voor jezelf en knik je als je collega's er over beginnen, zo een beetje in de verte. Met een gezicht van: ja ons moeder klaagt er ook over, maar ik weet eigenlijk niet waarover je praat. Terwij je van binnen voelt dat je opgewreten wordt door hypocrisie. Maar och wat, wat niet weet, wat niet deert, denk je dan, tegen alle beter weten in.

Ik krijg zelfs de neiging om jaloers te worden als ze uit gaan. Ze vergeten vaak hun sleutels omdat ze toch weten dat je altijd thuis bent en voor hen opstaat als ze bellen. 'sorry, sleutel vergeten ma, slaapwel..' terwijl je in de deuropening staat met een gezicht van een zombie van hier tot ginder.

Tot ik hen vertel dat ik op reis ga. Voor 17 dagen helemaal alleen, heel ver weg. Ze zijn door het dolle heen. Of ze dan helemaal alleen thuis moeten zijn, zonder mama...even bekruipt het schuldgevoel maar dan hoor ik een stem diep van binnen: en wat deed jij toen zij met hun vrienden op vakantie waren en je hun facebook vol zag staan met foto's die jou niet aanstonden maar die dropen van jeugdig plezier? Ben ik jaloers, is het daarom dat ik me zo rot voel? Wat is er eigenlijk aan de hand? Ga ik een jeugd achterna die ik jaren geleden heb achtergelaten?

Of doe ik dit enkel om mezelf een plezier te doen en het echte leven achterna ga? Een vraag die een dieper onderzoek waard is. So...I wonder...

Puberoma's

2010-09-17T14:27:40+02:00

De overgang is een woord dat zo vaak gebruikt wordt voor vrouwen rond de 50 en ouder. Een woord dat een excuus zoekt voor al wat anderen of onszelf niet aanstaat. Als vrouw in die periode, wilde ik dat eerst van mezelf niet aannemen. De overgang, stel je voor, ik ben daar nog veel te jong voor. Mijn houding tegenover het leven en mezelf en zeker de anderen, veranderde. Ik doe dingen die ik voorheen niet dee, reageer anders op situaties. Een verandering is nooit welgekome. We zijn echte gewoontebeestjes. Ik hoorde de vraag meer en meer: "wat heeft ons moeder?" en het maakte me gek.

Maar ja wat had ik? Ik wist het zelf ook niet. Het was vaak een juiste vraag. Ik word er gek van omdat ik zelf het antwoord niet weet op die vraag. Alles in en rond me verandert, er kriebelt iets en ik kan er de vinger niet op leggen. De overgans is ingrijpend en niet alleen fysisch. Heel mijn leven wordt op z'n kop gezet. De kinderen worden groot, hebben me als 'mama' niet meer modig. Ook mijn lichaam vertelt me dat het geen mama meer kan of wil worden. Niet dat ik zelf nog een baby wil. Die 'tijd' is voorbij en dat is nu net wat mijn lichaam me ook wil wijsmaken. Elke keer als ik overtijd ben, valt het me op dat ik ouder word. Ik kom in de generatie van mijn moeder en mijn oma, ik zou bijna zelf oma kunnen worden. Ik zit in de tijd van een nieuwe fase in mijn leven. Eigenlijk heb ik er al genoeg gehad en mag het nu wel eens uit zijn, met altijd 'nieuwe fases'. De nieuwe fase is van mama-zijn naar oma-zijn, ook al werken de kinderen niet mee. Maar mijn lichaam wacht niet op hen. Een verandering dat patronen doorbreekt, hun houding tegenover mij, mijn houding die wil vasthouden aan het woord 'kindje' en mijn lichaam dat een eigen leven begint te leiden. Ik blaas warm en koud tegelijk. Ik voel me met momenten net zoals een meisje van 13 uit het mooie liedje. Maar nu is het vrouwtje van 50. Ik zal het moeten aanvaarden, ik ben een vrouw in de overgang, een puberoma.

Peri-meisjes

2010-09-16T04:54:19+02:00

Tijdens het lappen van de ramen, werd het me duidelijk. Het is nodig om tijdens je leven af en toe de vensters van je binnenste te lappen. De jaren gaan voorbij en laten vanalles achter op onze vensters. Ramen zijn de vensters naar buiten en naar binnen, alleen de raamkozijnen kunnen we versieren met onze herinneringen, als we dit willen.

De perimenopauze sloeg mij op het lijf een jaar geleden. Plots kreeg ik de indruk dat ik de zeurtrien van de familie werd, krikkel en ongedurig, zenuwachtig en onuitstaanbaar in momenten van een 'vapeurreke'. Ik wilde het fijne ervan weten en ging op zoek naar informatie. Hebt u al eens gegoogled naar : perimenopauze?

Daar wordt je heel wat wijzer uit: geen bal. Ze omschrijven wat je allemaal kan voelen als je in de periode bent voor de menopauze, maar dat weet je al, want je voelt het. Dan leggen ze uit dat het komt door vermindering van hormonen in je lichaam, ook dat is algemene kennis. De informatie die ik zocht was: wat doe ik eraan? Zijn er keukenmiddeltjes? Hoe gaan andere vrouwen ermee om en hoe gaat de familie er mee om. Want het is een intense periode in het leven van een vrouw die zeker haar invloed heeft op de omwonenden.

Even een website aanhalen:

"Een veel voorkomend verschijnsel in de overgang of perimenopauze zijn de opvliegers, die zich vanuit het midden van het lichaam verspreiden naar het gezicht, de nek en de armen. Een opvlieger kan een aantal seconden tot vele minuten aanhouden en gaat vergezeld van een versnelde hartslag, oppervlakkige ademhaling en transpireren, soms gevolgd door koude rillingen en een gevoel van uitputting. Opvliegers kunnen wel 50 keer per etmaal voorkomen."

"Ook kunnen vrouwen periodiek last hebben van nachtelijk zweten. Dit kan soms zo heftig zijn, dat zij 's nachts meermalen badend in het zweet wakker worden.
Het slijmvlies van de vagina wordt dunner (vaginale atrofie) en droger ten gevolge van een daling van de oestrogeenspiegel. Dit kan pijn tijdens de geslachtsgemeenschap veroorzaken.
Door dezelfde oorzaak wordt ook de wand van de plasbuis dunner en kwetsbaarder. Samen met een verzwakking van de omliggende spieren kan dit aanleiding geven tot vaker moeten plassen, irritatie en pijn, blaasontstekingen en zelfs ongewild urineverlies (incontinentie).
De eierstokken gaan niet alleen steeds minder oestrogeen produceren, zij produceren ook geen testosteron meer. Dit is het hormoon dat verantwoordelijk is voor de seksuele zin (libido) bij vrouwen.
Ook emotionele veranderingen komen veel voor bij vrouwen in de perimenopauze. Prikkelbaarheid, stemmingswisselingen, angst en depressies kunnen het gevolg zijn van de wisselende hormoonspiegels"

Dit is een mooie beschrijving van mijn dagelijkse bezigheden, een afwisseling van de 'vapeurrekes' tijdens de dag tot het nachtelijke zweten. Tussen in kan je dan nog wat andere ongemakken ervaren, je dag zit zo vlug vol en na een tijd krijg je de indruk dat je lijf enorm centraal staat in je bezigheden. Ik keek uit naar de titel van de tweede alinea...

Behandeling

Hoopvol las ik verder....

Meestal zijn de klachten in de perimenopauze niet zo ernstig dat behandeling nodig is.

Ik zat met verbazing naar mijn scherm te kijken: 'niet zo ernstig dat behandeling nodig is' hebben die mensen het bestaande wel zelf gelezen? Nachtelijk zweten = geen normale nachtrust; blaasontstekingen om de haverklap, tijdens de dag aanvallen van angst die tot depressie kunnen leiden, irritatie en pijn, kwetsbaar, incontinentie, prikkelbaar...nee inderdaad wat is daar nu erg aan.

Uiteraard zal niet iedere vrouw dit allemaal tegelijk hebben, maar van alles een klein beetje is al genoeg om je leven te veranderen in een 'hell'. Om niet te spreken van de mensen die met jou moeten leven en werken.

Ik vraag en roep helemaal niet om een medische behandeling. Maar er bestaan toch nog wel andere vormen van 'behandeling'. Voor mij zijn hormonenbehandelingen eigenlijk nooit van tel. Zij hebben al genoeg schade aangericht aan de generatie voor mij. Het is me dus niet te doen over dat er geen medische behandeling mogelijk/wenselijk is, wel over het stukje zin: niet zo erg...

Ik ging dus verder op onderzoek uit.

een goede levensstijl= een gezonde voeding + voldoende lichaamsbeweging + positieve levenshouding.

Dit was de zin die mijn leven veranderde: een positieve levenshouding. Dat zocht ik. Met mijn lichaam moest ik verder en de mensen rondom mij moesten met mij verder, zelfs ik, die mezelf met momenten niet meer kon verdragen, moest met mezelf verder. Het was dus tijd om die positieve levenshouding te vinden.

Vandaar deze blog, het is een dagboek op zoek naar een peri-positieve-menopauslijke levenshouding. Ik nodig jullie uit me te volgen en zeker niet na te laten om te reageren. Het is de bedoeling dat het een interactieve blog wordt, voor door en met peri-meisjes!