18-10-10

Mannen van mars vrouwen van...de maan

Door de kennis dat mannen een penopauze hebben en vrouwen een menopauze is er weer een mythe minder over hoe verschillend we wel zijn. Toch kunnen we er niet omheen dat man en vrouw totaal andere wezens zijn. Of we nu van mars of van pluto of de maan komen, speelt niet veel rol, we leven samen op de aarde en dat is het enigste waar we rekening mee moeten houden. De laatste decenia wordt er vaak geroepen over gelijkheid tussen de sexen. Ik heb zo de indruk dat dit een beetje uit zijn voegen gebarten is. Gelijkheid op bepaalde vlakken, geen gelijkheid in zijn. Dat er gevraagd en geijverd wordt voor gelijkheid in rechten en kansen, daar ben ik volledig mee eens. Want er zijn een hoop verschillen tussen man en vrouw die we moeilijk gelijk kunnen trekken.

Ik heb me er eens rustig bij neergezet en kwam tot een paar structurele verschillen. Deze verschillen zijn algemeen, gelieve ze niet vast te pinnen op uzelf of uw partner, want de algemene regel houdt in dat er altijd uitzonderingen bestaan. Het enigste dat ik onthouden heb van mijn wiskundig onderwijs, jaren geleden.

Na wat speurwerk kwam ik te weten dat er een nieuwe feministische lijn aan het groeien is. De 'zachte feministische lijn' noemen ze zichzelf. Zij ijveren voor de 'ongelijkheid' tussen man en vrouw, ja u hoort het goed en nee ze zijn geen vijs kwijt. Wat deze mensen, want het is een gemengde groep, poneren klinkt aannemelijk. "De feministische gedachte van gelijkheid heeft ons al veel leed bezorgd," zegt een Chileense socio-psychologe Pilar Sordo, "Niet alleen voor de vrouwen, ook voor de mannen en zeker voor de raltie tussen de twee. Het heeft ons uit elkaar gedreven. De competitie groeide bovennatuurlijk uit en blokkeert onze complentaire kanten."

Dat is gesproken, ik voelde dit al jaren aan maar kon er niet zo dadelijk de vinger op leggen. Pilar wijst ons erop dat er structurele verschillen zijn tussen man en vrouw die niet cultureel gebonden zijn. Daaruit groeien de culturele verschillen tussen man en vrouw, die wel voor verbetering vatbaar zijn. Verbetering, zegt ze uitdrukkelijk, want vervaging zou nefast zijn, en is reeds nefast in verschillende samenlevingen, volgens het onderzoek van Pilar.

Vrouwen houden alles vast, mannen laten meer los.

Dit is een van het basisverschil tussen man en vrouw. We vinden dit terug in zeer lichamelijke functies, een man ejaculeert en laat zijn zwemmers de vrije hand, terwijl de vrouw, of het lichaam van de vrouw, probeert om elk zwemmertje bij te houden en om daarna alles wat ze tot zich neemt, bij te houden voor de voeding van het leven in haar. Dit lichamelijk structureel verschil uit zich in ons gedrag als man en vrouw. Vrouwen hebben hierdoor ook een uitstekend geheugen, zij zijn nieuwsgierig en stellen vragen tot in het oneindige, ook om controle te houden over alles wat er rond haar gebeurt, om alles te kunnen blijven vasthouden. Terwijl mannen vlugger over problemen gaan, en in discussies zelf gemakkelijker de pagina omslaan.

Andere verschillen groeien eigenlijk uit dit grote lichamelijke verschil: mannen zijn meer gefocused op objectieven terwijl de vrouw handelt volgens processen en details. Mannen praten vaak pas over hun problemen als ze opgelost zijn, terwijl vrouwen al pratende hun problemen oplossen.Mannen functioneren visueel en vrouwen met hun gehoor. Je kan hier de oerfunctie inzien van de mens: jager en baarster.

Volgens Pilar heeft de maatschappij er baat bij om de structurele verschillen tussen man en vrouw te koesteren. Een samenleving wordr tijk gekleurd door de diversiteit van zijn leden. Iedereen brengt hierdoor een waarde bij, jongeren - ouderen, mannen - vrouwen. Uniformiteit is een afzwakking. Vanuit het standpunt van een koppel is het ook heel belangrijk om op te komen voor je versschillend zijn "Ik ben man, Ik ben vrouw en heb in die hoedanigheid iets te vertellen"

Rolpatronen zijn opgelegd door de cultuur en niet door de verschillen.

Een huisman kan mannelijk blijven en het werk in huis doen, terwijl een carriere vrouw vrouwelijk kan zijn en naar behoren in haar topfunctie ageren. De 21ste eeuw is een eeuw van veranderingen. Zo ook in onze samenleving. Man en vrouw zoeken hun weg. De weg naar gelijkheid in ongelijkheid. In europa zien we dat de algemene trends van vrouwen is om te vermannelijken, terwijl dat in de Latinowereld iets minder is. Ik spreek van deze twee werelden omdat ik ze ken uit eigen ervaring. In Europa wordt gelijkheid tussen man en vrouw te glad gestreken, in Zuid Amerika kunnen vrouwen vrouwen zijn en mannen mannen en toch gelijke kansen en rechten en plichten hebben.

 

08-10-10

Hor moontjes

Hormonen, het woord komt van het Grieks en wil zeggen: in beweging brengen. Hormonen houden ons in de wiggel, Web3.jpegzo zouden we het kunnen stellen. En daar hadden de Grieken groot gelijk in, als u het mij vraagt, maar er zijn niet veel mensen die mij dit vragen, dit terzijde. Zij zijn sleutels die chemische activiteiten in cellen opwekken. Ze worden aangemaakt door klieren en cellen die samen het endocriene stelsel worden genoemd. Als ze vrij komen wekken ze chemische reacties om die de goede werking van ons lichaam in het oog houden. Hormonen zorgen voor de juiste balans in heel ons lichaam. Als er ergens een alarm wordt geslagen wegen overvloed of een tekort, komen de endocrien stelsel in actie en kiezen zij welke hormonen ze vrijlaten. Zij regelen de bloedspiegel, de bloeddruk, hartslag, ademhaling, denkvermogen, reactievermogen, you name it: zij doen het.hormonen1.gif

Geweldig actieve beestjes dus en als je ze mist, heb je het zeker geweten. Suikerziekte, menopauze uiteraard ook, buitensporige vetophoping of een vlugge verbranding, het zijn allemaal dingen die we krijgen als onze hormonen of het endocriene stelsel zijn werk niet meer naar behoren uitvoert. Gedurende hons leven schommelen de hormonenniveaus. In de puberteit stijgen vooral de geslasthormomen en ind e meno-pen- pauze dalen die dan weer. De chemie in ons lichaa, controleert ons bijna totaal. Dat is voor mij een schokkende vaststelling. Ik die dacht dat ik het was die mezelf controleerde, kom nu met twee voeten terug op de grond. Het zijn mijn hormoontjes die de touwtjes in handen hebben. Als zij het laten afweten valt heel mijn vooropgestelde controlesysteem in duigen, een catastrofe voor controlefreaken zoals huismoeders en carrierevrouwen, die meestal de twee moeten bolwerken en worden beoordeeld op hun perfectie.

 

22:01 Gepost door Meno Pauze | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hormonenhuishouden, hormoontherapie |  Facebook

05-10-10

Een boeketje menopauze

Mijn zoektocht leidt me naar de alternatieve remedies. De hele hoop conventionele kunnen nu wel echt de hoogste boom in. Ik wil niet alleen zwijgen en slikken, ik wil ook weten. Er zijn een reeks alternatieve methodes die bij velen een verlichting geven. De onderzoekers tasten hier nog wel in het duister, maar ik laat ze rustig doen. Zij willen ons vooral vertellen dat de alternatieve niet altijd veilig zijn, so what, een hormonenkuur wel? Ik kan me echt het gevaar niet voorstellen van een bosbessenkuur of een thee van klaver of elke dag een vol bord sojascheuten...

4627658768_49ea7f820b_m.jpgDe zwarte wortels van de Zilverkaars, worden gebruikt in een preparaat voor postmenopauzale klachten zoals opvliegers. De plant Cimicifuga racemosa, ook bekend onder de namen zilverkaars en in het Engels de black cohosh (blackcohosh), is een Noord-Amerikaanse plant waarvan de wortels ingezet worden voor de behandeling van menopauzale klachten. Na veel studies lijkt nu toch duidelijk dat preparaten niet effectief zijn, en dat recentelijk ook gewaarschuwd is voor een zeldzame bijwerking: leverschade. Als u dan klikt op de link, zal u lezen dat het hier gaat over een leverschade van kava. Een hele andere plant dan de zilverkaars. Een beetje verwarrend, als u het mij vraagt. Deze plant werd door de indianen reeds gebruikt voor dezelfde klachten. Ook in China gebruiken ze het zilverkaarsje voor diuretica en vrouwenklachten. Er wordt weinig gezegd over bijwerkingen die nefaste gevolgen zouden hebben.

Maar de alopathie gaat lustig verder om de kruidengeneeskunde of fytotherapie te belagen met grootse studies die niet veel uitwijzen, maar waarvan ze dan kunnen zeggen: het is niet effectief of wie weet wat je er allemaal van krijgt. En of het effectief is, moeten we zelf uitmaken. Ik ben me er nu al wel een tijdje van bewust dat de klachten van de vrouwen heel persoonlijk is en er dus niet 1 middeltje bestaat om alles op te lossen.

Zilverkaarsje zou vooral helpen bij opvliegers.

Phytoestrogens:

Soybean-Isoflavone-40-.jpgDit zijn plantderivaten die oestrogeen-like eigenschappen hebben. De meest gekende zijn de isoflavenen die we in soyabonen en rode klaver vinden. Ook zij 6a0133f06996a7970b0133f06aa73d970b-800wi.jpghelpen bij opvliegers, maar ze hebben ook een helpende hand in het vertragen van osteoporose en het verouderen van de huid. Zij helpen bij hoge bloeddruk en hebben een heilzame werking op de slechte cholesterol. Al genoeg om te zeggen: geef me er een paar kilo van!

Toch vinden we in bijna alle artikels weer het zinnetje op het einde: raadpleeg eerst uw arts... Ik hoor me al zeggen bij mijn vertrouwensarts: "Ik eet elke dag een bordje soya, zou ik daar wel mee doorgaan?" tja je zou voor minder tegen me zeggen dat het tussen mijn oren zit. Ik hoor zijn antwoord al: "Misschien zijn het wel de zenuwen...wat dacht u van een mooi doosje pilletjes, om wat te kalmeren?" En deze keer zou ik hem 100% gelijk geven.

Dus de soya-isoflavenen staan al op mijn booschappenlijstje.

green_tea.jpg

De thee die ik nu elke dag drink om mijn ongemakjes te bestrijden:

Dove netel, salvia, duizendblad, pasiflora, rode klaver en bijvoet. Ik meng deze kruiden in een grote pot en schud ze zo door elkaar. Nu even afwachten wat het resultaat zal zijn...hopelijk krijg ik geen groen haar of paarse voeten.

bijvoetaaneenkade.jpg

Bijvoet


 

04-10-10

Jeukende vingers

Geweldig, de 'jeuk om mijn hoofd' is verdwenen. Mijn vingers jeuken niet meer. Ik hoef hier niet uit te leggen dat mijn vertrouwensats me meedeelt dat dat komt omdat ik minder suiker eet en hierdoor mijn kans op suikerziekte verminderd is en hierdoor de jeuk in mijn vingers weg is...bla  bla.

Niettegenstaande wat mijn overgewicht u zou willen vertellen, ben ik geen zoetebek. Met of zonder Montignac, ik eet haast bijna geen suiker, buiten een zoetstofje in mijn ochtendkoffie. Het wordt toch tijd dat ik naar een psychiater ga om mijn bezoeken aan de medische man in onze straat uit te leggen. Zou het Freudiaans zijn? Een verdoken trauma om niet-te-vertrouwen-mannen op te zoeken?

Hormonen zijn mijn tweede liefde geworden. Ik lees alles wat ze over die beestjes schrijven in fictie en non-fictie. Ik wil alles over hen weten: hun verleden, hun afkomst, hun hobbys, hun liefdes. Hierdoor ontdekte ik dat ze dol zijn op vet en dat dit wederzijds is. Als het lichaam minder hormonen aanmaakt, wordt er meer vet aangemaakt om de schaarse hormoontjes een veilig nest te geven en als er minder vet is, komen de hormonen vrij en is de kans groot dat we ze afdrijven langs de nieren. Deze situatie kan zorgen voor het stoppen van de regels, dit gebeurt vaak bij vrouwen die aan topsport doen. Deze situatie is omkeerbaar en ook niet slecht voor het lichaam.

De hormonen kiezen ook hun plekjes uit om in het vet te kruipen. Als er meer testosteron is dan oestrogenen, krijgen we een vetlaag op andere plaatsen. Dit verklaart het verschil van dikworden bij mannen en vrouwen. Hoe meer ik lees over hormonen, hoe meer ik doorkrijg dat het een heel complex gedoe is. Vandaar dat ik begrijp dat een huisarts me echt geen raad kan geven. Hij heeft waarschijnlijk een algemeen beeld en hij scheert al de vrouwen in de 'overgang' dan maar over een kam, een kam die weinig vorm geeft aan een kapsel dat zowiezo al weerbarstig is.

Vanaf de veertiger jaren van een vrouw komt ze in de jaren van hormonenschommeling. Ik heb reeds in het eerste artikel een lijst opgesomd van dingen die we dan ervaren. Toch zijn er raadsel waar de wetenschap ook geen raad mee weet. We zouden minder zin krijgen in sex, onze libido zou dalen en toch is er al meermaals bewezen dat vrouwen rond de 40 juist meer zin krijgen en er meer van genieten. Aangezien dat dan weer niet te verklaren is via wetenschappelijke weg, zoeken de heren geleerden er een psychologie achter.

Vrouwen zouden dan minder onzeker zijn en meer weten wat ze willen. Die onzekerheid daar heb ik een beetje mijn twijfels over. Als we naar de veertigste verjaardag gaan, zien we ons lichaam toch wel veranderen. We krijgen plots een douche over ons dat we 'niet meer piepjong' meer zijn en we weten dat dit het punt is van no return. Onze haren worden hier en daar wat grijzer, onze borsten beginnen de aantrekkingskracht van de aarde serieus te voelen en we gaan plots van een maatje 38, als we die al hadden op ons 38, naar de 42. Of je daar zekerder van wordt, is nog maar de vraag.

Maar een Brits onderzoek vindt dus van wel. Zij hebben 2000 vrouwen ondervraagd en 80% van de 40+ zei dat ze meer durfden dan toen ze twintig waren. 60% zijn meer assertief. 86% was er zich volledig van bewust welk standje ze het liefste hadden en durven dat ook te vragen. Het onderzoek stelde ook vast dat de beste seks binnen het huwelijk plaatsvindt. 58 procent van de vrouwen zegt het meest bevrediging te krijgen van haar man, hoewel meer dan een kwart van de getrouwde vrouwen toegeeft al eens een affaire te hebben gehad.

Of het nu psychologisch is of ingegeven door de last call van onze hormonen, laten we dan maar in het midden. Het belangrijkste is dat we genieten, nietwaar?