17-09-10

Puberoma's

De overgang is een woord dat zo vaak gebruikt wordt voor vrouwen rond de 50 en ouder. Een woord dat een excuus zoekt voor al wat anderen of onszelf niet aanstaat. Als vrouw in die periode, wilde ik dat eerst van mezelf niet aannemen. De overgang, stel je voor, ik ben daar nog veel te jong voor. Mijn houding tegenover het leven en mezelf en zeker de anderen, veranderde. Ik doe dingen die ik voorheen niet dee, reageer anders op situaties. Een verandering is nooit welgekome. We zijn echte gewoontebeestjes. Ik hoorde de vraag meer en meer: "wat heeft ons moeder?" en het maakte me gek.

DSCN1229.JPG

 

Maar ja wat had ik? Ik wist het zelf ook niet. Het was vaak een juiste vraag. Ik word er gek van omdat ik zelf het antwoord niet weet op die vraag. Alles in en rond me verandert, er kriebelt iets en ik kan er de vinger niet op leggen. De overgans is ingrijpend en niet alleen fysisch. Heel mijn leven wordt op z'n kop gezet. De kinderen worden groot, hebben me als 'mama' niet meer modig. Ook mijn lichaam vertelt me dat het geen mama meer kan of wil worden. Niet dat ik zelf nog een baby wil. Die 'tijd' is voorbij en dat is nu net wat mijn lichaam me ook wil wijsmaken. Elke keer als ik overtijd ben, valt het me op dat ik ouder word. Ik kom in de generatie van mijn moeder en mijn oma, ik zou bijna zelf oma kunnen worden. Ik zit in de tijd van een nieuwe fase in mijn leven. Eigenlijk heb ik er al genoeg gehad en mag het nu wel eens uit zijn, met altijd 'nieuwe fases'. De nieuwe fase is van mama-zijn naar oma-zijn, ook al werken de kinderen niet mee. Maar mijn lichaam wacht niet op hen. Een verandering dat patronen doorbreekt, hun houding tegenover mij, mijn houding die wil vasthouden aan het woord 'kindje' en mijn lichaam dat een eigen leven begint te leiden. Ik blaas warm en koud tegelijk. Ik voel me met momenten net zoals een meisje van 13 uit het mooie liedje. Maar nu is het vrouwtje van 50. Ik zal het moeten aanvaarden, ik ben een vrouw in de overgang, een puberoma.

De commentaren zijn gesloten.