17-09-10

Puber of overjaarse stupid

Uiteraard denken mijn kinderen nog lang niet aan kinderen. Zij hebben het te goed thuis. Ze denken zelfs niet aan een vriend of vriendin, alleen af en toe, one night stand heet dat. Het hotel 'thuis' is te goed en heel comfortabel, buiten het gezaag van mama af en toe. Studeren is er nog wel bij, want dat is hun toekomst. Er zijn zo van die momenten dat ze er wel aan denken, aan hun toekomst. En dan is mama blij.

Is ze blij? Uiteraard niet want ze is teveel met zichzelf bezig, haar opvliegers, haar lijf dat niet mee wil. Maar dat kan je aan een volwassen van 20 niet uitleggen. Dus hou je het maar voor jezelf en knik je als je collega's er over beginnen, zo een beetje in de verte. Met een gezicht van: ja ons moeder klaagt er ook over, maar ik weet eigenlijk niet waarover je praat. Terwij je van binnen voelt dat je opgewreten wordt door hypocrisie. Maar och wat, wat niet weet, wat niet deert, denk je dan, tegen alle beter weten in.

Ik krijg zelfs de neiging om jaloers te worden als ze uit gaan. Ze vergeten vaak hun sleutels omdat ze toch weten dat je altijd thuis bent en voor hen opstaat als ze bellen. 'sorry, sleutel vergeten ma, slaapwel..' terwijl je in de deuropening staat met een gezicht van een zombie van hier tot ginder.

Tot ik hen vertel dat ik op reis ga. Voor 17 dagen helemaal alleen, heel ver weg. Ze zijn door het dolle heen. Of ze dan helemaal alleen thuis moeten zijn, zonder mama...even bekruipt het schuldgevoel maar dan hoor ik een stem diep van binnen: en wat deed jij toen zij met hun vrienden op vakantie waren en je hun facebook vol zag staan met foto's die jou niet aanstonden maar die dropen van jeugdig plezier? Ben ik jaloers, is het daarom dat ik me zo rot voel? Wat is er eigenlijk aan de hand? Ga ik een jeugd achterna die ik jaren geleden heb achtergelaten?

Of doe ik dit enkel om mezelf een plezier te doen en het echte leven achterna ga? Een vraag die een dieper onderzoek waard is. So...I wonder...

 

 

 

100_4506.JPG

 

De commentaren zijn gesloten.