patagonponcho.com

Haar glimlach spreekt boekdelen. Ze breit ononder- broken maar dat belet haar niet om mij glimlachend aan te kijken.

"Wij breien met ons onderbewustzijn. Onze gedachten kunnen gelijk waar zijn, met gelijk welk onderwerp bezig zijn. Mijn tong kan in een heel ingewikkeld of luchtig gesprek verwikkeld zitten, mijn handen werken gewoon verder, zij voeren uit wat mijn binnenste hen oplegt. Zo worden de Pichuñlafs geboren: een poncho die je de warmte van een glimlach aanreikt op momenten dat je vrolijkheid nodig hebt."

Deze groep vrouwen, ergens in Buenos Aires, breien gezellig allemaal samen. Het is koud in Recoleta nu in de wintermaanden, maar voor hen is het net zomer.

"Deze poncho's werden door mijn oma gebreid voor de meisjes van haar dorp. Voor meisjes die triestig waren, voor vrouwen die hun lach verloren hadden. Zij bezocht de schapen voor ze geschoren werden, lachtte hen vriendelijk toe en met haar hart palmde de ze dieren helemaal in. Als mijn oma verscheen, werd iedereen vrolijk, zelfs de schapen die geschoren werden. Van deze vrolijke wol, maakte ze dan een poncho. Terwijl ze de poncho weefde of breide schoot ze vanuit haar innerlijke glimlachjes tussen de priemen en het schietspoel door. De trui, sjaal of poncho was dan doordrongen van haar vrolijkheid en wie hem dan droeg, voelde dadelijk de warmte van een glimlach vanbinnen. De gloed van een opborrelende lach ontdooide gelijk welk bevrozen hart. De poncho dreef als een pijl uit een boog de gelukzaligheid in de harten van zijn drager. Daarom noemde mijn oma ze : Pichulaf: pijl van het geluk, pijl van de vrolijkheid."

Peyeche breit nu nog steeds de sjaals en poncho's om vrolijkheid en warmte om haar heen te verspreiden. Deze poncho's zijn niet enkel mooi gemotiveerde stukjes breiwerk, ze dragen tussen hun steken door de warmte van een glimlach vanuit het einde van de wereld, vanuit het verre Patagonië.

Als je geinteresseerd bent in één van deze wondertjes, vraagt Peyeche enkel je naam en je datum van geboorte, dag en maand. Met deze gegevens maakt ze dan voor jou een poncho naar de kleur van je eigen keuze maar met een speciale touch, voor jou persoonlijk.

0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)

 

 

De kameelachtigen van de Andes zijn verschillend van hun andere kameelfamilie. Zij hebben geen bulten, zijn kleiner en hebben kleine hoofdjes. Zij kunnen niet alleen lang leven en functioneren zonder water, ook zijn ze resistent tegen ijle zuurstof.
Deze dieren hebben een grote economische inslag in de landen die de Andes delen, dit al sinds of misschien wel voor het Incarijk. De textielindustrie draait hier bijna volledig op hun rugje. De prachtige stoffen die men in deze landen van hun wol maakt, heeft een grote faam. Het is niet alleen mooi, ook zeer resistent en er is niets beters voor een goede bescherming tegen wind, koude, en regen, ijzel en sneeuw. En…het pikt niet, als het van goede kwaliteit is. Ik heb toch nog geen enkele lama horen klagen.

"De Spanjaarden die hier toekwamen, waren overtuigd dat de incas een verloren stam waren van de 12 stammen van Israel en dat zij hier in Zuid-Amerika waren beland met speciale dieren uit de ark van Noe, de lama." (Dr. Javier García Gómez en Dra. Bibiana Vilá).
De Jezuiet José de Acosta schreef een boek over deze dieren, die enkel in dit deel van onze planeet voorkomen. Hij kwelde zich met de vraag, waarom God aan de indianen, totaal ongelovigen, een dier had gegeven dat volledig aangepast kon leven in deze barre en stugge streek. Hij onderzocht de dieren, keek hun evolutielijn na en kwam toen tot de vaststelling dat de Schepper hier de ezel en het schaap gemengd had, om ook aan de zwakke ongelovige indianen voedsel en kledij te geven.

De Inca's hadden dan weer een ander verhaal. De zoon van Manco Capaz en Mama Ocllo (de stichters van het imperium) werd verliefd op een van zijn zussen die voorbehouden was als 'maagd voor de zon'. Zoals we al zo vaak hebben gezien, loopt ook dit liefdesverhaal niet zo goed af: de moeder verbiedt het huwelijk van deze twee, en het jonge paar vlucht, waarop de vader hun doodvonnis uitspreekt. De moeder vraagt echter voor dit vonnis, clementie aan de god Viracocha, die haar verzoek inwilligt en de twee verliefden verandert in een lama-koppel. Op een dag verneemt Manco Capaz dat er twee rare dieren over de vlaktes en in de bergen zwerven, met een menselijke blik in de ogen. Hij geeft het bevel om deze dieren te vangen. Toen de dieren voor hem gebracht werden, herkent hij dadelijk de ogen van zijn kinderen en organiseert een offerfeest met hun vlees. Terwijl ze sterven op de offerblok, neemt Viracocha hun ziel in zijn armen, vliegt door het melkstelsel en geeft hen hun menselijke gedaante terug. Zij regeerden verder in de hemel over een nieuwe wereld, een wereld in totale harmonie.

0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)

De alpaca, van lama en pacos (pacos = pezig) zijn kleinere lama's, ongeveer 80-90 cm hoog tot aan de schouderbladen en ze wegen rond de 70 kg. De wol van deze dieren is van gewone kwaliteit. Zij werden niet als lastdieren gebruikt, omdat ze te klein en te koppig zijn.

De lama is iets groter, 1m tot aan de schouderbladen. Een volwassen dier weegt ongeveer 120 kg. Zijn zijn rustig, een beetje verlegen, heel verdraagzaam en gemakkelijk te temmen. Ze spugen minder vlug dan de alpaca's. Hun wol is van een uitstekende kwaliteit, fijnere vezel dan de alpaca, isoleert heel goed en veel sterker dan dat van de schapen. De naam in het Spaans is 'llama' met twee 'll'en, uitgesproken: ljama. Het wordt veel gebruikt in woordspelingen:
Llama:
1. heten, heet, hij heet (jan), zijn naam is..
2. vlam, la llama, de vlam, vuur
3. telefoneren
Een slogan van de telefoonmaatschappij hier in Argentinie was een paar jaar geleden:

"hola, soy la llama que llama llama y llama a la llama que llama llamita en el zoo en Llanura!"

"Hallo, ik ben een lama en ik heet lama en ik bel naar de vlam die lamaatje heet in de zoo van Llanura*!" *(llanura ligt in de Pampas en dat was dus een lange afstand verbinding: Andes Pampa)
Sindsdien is de uitdrukking 'la llama que llama' ingeburgerd voor iemand die leutert aan de telefoon.

De guanaco, lama guanicoe, berglama, of lamageitje. Hij kan op hogere hoogstes leven dan zijn neefjes, zelfs op een hoogte van 4000m heeft hij geen problemen. Zijn wol is heel dun en kort, uiterst hoge kwaliteit. Hij werd vooral voor zijn vlees gebruikt. Hij is veel schuchterder dan de lama en ondervindt ook veel stres bij het scheren.

De laatste is de vicuña. De betekenis van vicuña is : textiel. Zijn wol is dan ook van zeer hoge kwaliteit en zeer fijn. Het werd enkel gebruikt voor de kleding van hooggeplaatsten in het Incarijk. Tot in het midden van de 20ste E werd het geexporteerd naar Engeland, waar vooral de adel het verweefde in hun kleding. De wol wordt bijna nooit geverfd, de natuurlijke kleur is beige, in al zijn schakeringen. Aangezien de vicuña een makkelijke prooi was, werd het sinds de komst van de conquistadores afgeslacht voor zijn heerlijk en fijn vlees. In 1950 werden er nog maar 10.000 exemplaren geteld in al de landen waar ze voorkomen. Er werd heel vlug een plan tot bescherming opgesteld door Peru. Zij kregen internationale hulp van de Unesco. Deze dieren werden opgenomen in het 'Rode boekje', op de lijst van bedreigde dieren, zonder dat zij iets of iemand kwaad deden, geen gevaar voor milieu, menselijke aanwezigheid en andere diersoorten.

In 1969 werd er een vicuña verdrag getekend tussen Chili, Argentinie, Peru en Bolivie, landen waar de vicuña voorkomt. Daarin worden ze onvoorwaardelijk beschermd, zij mogen niet gedood worden, hun vlees mag niet verkocht worden en de wol mag enkel onder strikt toezicht van de staten, verhandeld worden. De vicuña is uiterst schichtig en onderhevig aan stres. Na een scheerbeurt, als het niet met liefde en tederheid gedaan wordt, sterven de dieren aan een hartstilstand. De statistieken van de dieren die tijdens het scheren sterven, wordt normaal gezien goed in het oog gehouden. De wol wordt verhandeld voor een prijs van 500$ per kilo. Uiteraard als het over zoveel geld gaat, is er veel woekerhandel. Vooral in Argentinie klagen de artisanale wevers erover dat de staatsbedrijven op onregelmatige basis scheren en vele vicuñas hieraan sterven. Op de officiele lijsten echter van Argentinie staat het sterftecijfer door het scheren op '0', een unicum. Ofwel zijn de Argentijnse staatsscheerders de bekwaamste….van de wereld, ofwel kunnen ze niet tellen. Couturiers werken graag met deze wol, vooral het huis Ralph Laurent, is een trouwe afnemer.

 

 

0 1 2 3 4 5
(2/5 - 1 Stemmen)

Deze prachtige muts is gemaakt met pure scheerwol, de ponponnetjes

zwaaien met hun speelsheid de koude zo van je af.

55 euro

Ook afzonderlijk te krijgen, sjaal of muts.

muts: (blauw of roodmotief) 35

sjaal: (blauw of rood motief) 35

0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)

Zoek uit de producten van deze pagina wat je het mooiste vindt, schrijf ons voor meer info. Geheel vrijblijvend.

 

0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)

Stuur ons een mailtje voor vrijblijvende info. Deze producten worden na bestelling met de beste zorgen verpakt en opgestuurd. De postduiven doen even over deze afstand, Argentinië ligt niet naast de deur. Toch houden deze lieve duifjes het vol tot bij u thuis en dit alles is in de aankoopprijs inbegrepen. Bij ontevredenheid kan u het product steeds terugzenden naar een adres in Belgie en wordt het bedrag dadelijk teruggestort.

Wij leveren een winterknuffel, daarom willen we alles op alles zetten om u met plezier elk ongemak dat u ondervindt door uw bestelling, weer recht te zetten. De Pichulaf heeft zin als het met liefde vervaardigd wordt, met vreugde verkocht wordt en met plezier gedragen wordt, het resultaat blijft dan niet uit: rust, harmonie en een onverklaarbare lieve warmte.

Schrijf ons een mailtje voor vrijblijvende info.

lees meer

 

 

0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)

Deze poncho's werden gebreid voor de meisjes die triestig waren, voor vrouwen die hun lach verloren hadden. Ze vallen als een knuffel over je heen en door de liefde die erin verweven zit, krijg je dadelijk een vrolijkheid vanbinnen.

Probeer en vertel het verder!

De poncho's zijn geweven van pure scheerwol, afgewerkt met een rolkraag of openvallende dikgebreien kraag. Je kan het model gesloten krijgen of open, met houten knopen als sluiting. Al het materiaal is natuurlijk, de kleurstoffen, de houten knopen, lederen knoopsgaten en de wol van het merino-schaap.

Vraag vrijblijvend meer info over de kleuren die beschikbaar zijn. Rood-Wit-Bruin/zwart, op aanvraag eventueel een andere kleur.

0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)

Lang lang geleden toen er een zeer vruchtbare wind over het Andesgebergte woei waar de Mapuches heersten, was er een zeer geweldadige opperhoofd Painemilla (blauwe goud) zeer actief om alle stammen onder zijn gezag te krijgen. Al wie zich niet bij hem aansloot, werd beschouwd als zijn vijand. Eén van zijn zogenaamde vijanden, Huenumán (de condor der hemelen), streed moedig tegen Painemilla en zijn heerschappij. Hij kwam als geen ander op voor zijn onafhankelijkheid en autonomie.

Een oude vete tussen deze twee opperhoofden zweefde tussen hen in. Maar de bloem van de liefde groeit vaak op plaatsen waar haat en nijd heerst net zoals de bomen Pehuenes (apenverdriet) tussen de rotsen zijn wortels kan wikkelen en in het onherbergzame Andesgebied groeit en bloeit. Zo gebeurde het dus ook dat Millaray (goudbloem) de dochter van Painemilla verliefd werd op Ñancumil (goudarend), zoon van Huenumán. Het verliefde paar uit de vijandige kampen, ontmoetten elkaar stiekem uit vrees voor de represailles van hun beider vaders. 

De lente brak aan en heel het indianengebied maakte zich op voor het grote lentefeest. Tijdens deze feestelijkheden heerste er een wapenstilstand zodat de stammen onderling meer beweeg- en reisruimte hadden om de mooiste plekken op te zoeken om dit feest voor te bereiden en te vieren. Zo ook had ons geliefd paar iets meer vrijheid om elkaar te ontmoeten en werden ze, zoals dat vaak bij de jeugd gebeurt, een beetje onbezorgd, nonchalant en vol vuur en passie bedreven ze de liefde aan de rand van het bos waar de stam van Painemilla zich had gevestigd voor het feest. Heel het kamp lag in een dronkenroes te snurken, terwijl Millaray en Ñancumil op de vleugels van de condor hun hoogste genot ervaarden. Maar zoals in elk sprookje is er steeds een heks die niet drinkt, de Machi* waakte bij het altaar om het geofferde dier van het feest te bewaken. Plots verstoorde een licht geruis in de struiken haar nachtelijke waakzame rust. De stilte werd verscheurd door het geschreeuw van een opgeschrikte chimango. Hij vloog uit het kreupelhout en de machi keek aandachtig in de duisternis, bedacht op een vijandige aanval om het geofferde en heilige dier op haar altaar te stelen. Zij zag onder het maanlicht de passionele omhelzing van het liefdespaar. Dadelijk herkende ze Millaray en de zoon van de vijand. 

De passie tussen de twee jongeren vertroebelde haar beslissingsvemogen. Ze twefel of ze hen zou aangeven, de liefde geborgen in de armen van deze twee mensen brachten haar van haar voetstuk. Het prille geluk weefde zich in hun genotskreten en sluierde de maan tot een glimlach. Vertwijfeld vroeg ze raad aan haar heilige talisman, Pillan. Deze antwoordde volgens haar verstand, haar hart echter zong een ander refrain. Toch bracht ze de vader, haar opperhoofd, op de hoogte. De kussen in de nek van de bloedmooie Millaray toonde de Machi hoe belangrijk het was om je hoofd bij de zaak te houden. Als de opperhoofd dit te weten kwam, zonder haar toedoen, zou zij het zijn die haar nek verloor, en dit was een doorslaand argument.  Toen ze naar de tent van het opperhoofd rende, werd ze voor de tweede keer opgeschrikt door dezelfde chimango. Als machi wist ze dat dit een teken was, maar ze schudde haar hoofd, dat nog steeds veilig op haar plaats zat en liep verder om haar boodschap bij de juiste persoon af te leveren.

Painemilla was razend, hij beval de arrestatie van de twee jongeren, veroordeelde hen dadelijk tot de hoogste vorm van verraad en sprak het doodvonnis uit. Hij gaf het bevel de straf die nacht nog uit te voeren. De twee geliefden smeekten hem om hen te vergeven, hen de liefdesband te laten vervolledigen en hen te laten huwen volgens de traditie van hun stam, voor ze zouden sterven. De vader van de Millaray was onvermurwbaar, al wie zijn vijanden lief had, was ook een vijand, en de twee geliefden werden op de meest gruwelijke wijze om het leven gebracht.

Opnieuw schreeuwde de chimango nu voor de derde maal, niemand die er oor naar had, alleen de Machi kreeg even een schok en gruwde van het geluid. Ze wist, ze had het geweten en ze kon het bloed dat aan haar handen kleefde niet negeren.

 

De lijken van de twee jongeren werden achtergelaten, als voedsel voor kadavereters. De volgende morgen ontdekte de machi tot haar grote verrassing op de plaats waar de twee geliefden hand in hand gestorven waren een cirkel van de mooiste bloemen die ze ooit gezien had. Ze leken op margrietjes, ze hadden lange kelkblaadjes die om de stengel gevlochten zaten net zoals twee geliefden elkaar passioneel omhelzen. De gouden kleur schitterde in de zon. La Machi riep verwonderd en verschrikt uit: Pichulaf! Pichulaf! (pijl van liefde en eeuwig leven, vrolijkheid en eeuwige glimlach) omdat de cirkel van de nieuwe bloemen als een slingerplant tussen de rotsen was groeide, alsof de wortels er met een pijl waren tussengeschoten.

Sindsdien wordt de mutisia, zoals deze bloem nu genoemd wordt, vereerd door de Mapuches als herinnering aan de wreedheid en onrechtvaardigheid tegenover een mooie jonge ontluikende liefde. De grote vader in de hemel (Futa Chao) had dit paar vereeuwigd in deze delikate mooie gouden bloem om de mapuches aan hun wreedheid en onrechtvaardigheid tegenover een mooie jonge ontluikende liefde te laten herinneren tot het einde van hun dagen.

0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)

De wol is prima kwaliteit. Het geheim om schapen op een zachte manier te scheren wordt nog steeds toegepast op twee boerderijen in Santa Cruz. Deze wol wordt gebruikt door Peyeche en haar vriendinnen.

Het kaarden, spinnen en noppen wordt op traditionele ambachtelijke wijzen gedaan. Daarna gaat de wol naar het fabriek, een kleine atelier in Santa Cruz, daar wordt de wol verder getwijnd en geverfd. Er wordt streng toegezien op de kwaliteit van elke stap.

Daarna wordt de wol naar Buenos Aires opgestuurd waar Peyeche en haar vriendinnen het werk verder opknappen volgens de traditie van Peyeche's oma. De glimlach en de vrolijkheid uit hun hart wordt verweven tussen de draden door. Het gebeurt al eens dat een partij wol niet geschikt is voor het creeëren van een Pichulaf. Peyeche voelt dadelijk aan dat het werk in Santa Cruz verlopen is volgens de traditie. Maar soms wordt er een partij wol in één van de stappen van het verwerkingsproces besmet door een triestig hart. Deze wol wordt dan verder verkocht als gewone wol en niet gebruikt door Peyeche.

Deze Pichulafs doen wonderen, zij geven je geen "kriebels" van de wol, wel van de warme vrolijkheid die deze vrouwen in hun werk leggen. Unieke stukjes van geluk, uniek in kleur en design. Uniek geboren tussen de vingervlugge handen van 4 guitige vrolijke vrouwen in Patagonië, Argentinië.

Bekijk verder op deze wegsite de modellen, jou kleur kan je achteraf kiezen. De basismodellen komen steeds terug, maar de kleine persoonlijke toets die de ploeg van Peyeche er voor je inlegt is uniek en steeds verschillend.

0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)

0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)

Modieus hoedje uit pure scheerwol vanuit Patagonië:

80 euro, verzendkosten inbegrepen

De sjaal is mooi afgewerkt met een gehaakte roos opzij. Het blijft goed zitten door het systeem van inelkaarsteken, prachtig werkje, simpel en toch heel gekleed. Aangezien de muts van pure scheerwol is, houdt het zelf de regen tegen. Lekker droog en warm kijk je dan de winter tegemoet.

0 1 2 3 4 5
(0 Stemmen)

U kan deze producten bestellen door het versturen van een email. Wij geven u dan meer informatie over de verzending en betaling. De verzending en verzekering voor de verzending zijn in de prijs inbegrepen. Na 10-15 dagen wordt het pakketje bij u thuis bezorgd. Bij ontevredenheid kan u het product steeds terugzenden naar een adres in Belgie en wordt het bedrag dadelijk teruggestort.

Wij willen u een product leveren waarvan we weten dat u veel plezier zal hebben, elke moeilijkheid of ongemak wordt door ons dadelijk rechtgezet of verholpen.

Vraag vrijblijvend info.

 

0 1 2 3 4 5
(3/5 - 1 Stemmen)

Haar glimlach spreekt boekdelen. Ze breit ononder- broken maar dat belet haar niet om mij glimlachend aan te kijken.

"Wij breien met ons onderbewustzijn. Onze gedachten kunnen gelijk waar zijn, met gelijk welk onderwerp bezig zijn. Mijn tong kan in een heel ingewikkeld of luchtig gesprek verwikkeld zitten, mijn handen werken gewoon verder, zij voeren uit wat mijn binnenste hen oplegt. Zo worden de Pichuñlafs geboren: een poncho die je de warmte van een glimlach aanreikt op momenten dat je vrolijkheid nodig hebt."

Deze groep vrouwen, ergens in Buenos Aires, breien gezellig allemaal samen. Het is koud in Recoleta nu in de wintermaanden, maar voor hen is het net zomer.

"Deze poncho's werden door mijn oma gebreid voor de meisjes van haar dorp. Voor meisjes die triestig waren, voor vrouwen die hun lach verloren hadden. Zij bezocht de schapen voor ze geschoren werden, lachtte hen vriendelijk toe en met haar hart palmde de ze dieren helemaal in. Als mijn oma verscheen, werd iedereen vrolijk, zelfs de schapen die geschoren werden.

Van deze vrolijke wol, maakte ze dan een poncho. Terwijl ze de poncho weefde of breide schoot ze vanuit haar innerlijke glimlachjes tussen de priemen en het schietspoel door. De trui, sjaal of poncho was dan doordrongen van haar vrolijkheid en wie hem dan droeg, voelde dadelijk de warmte van een glimlach vanbinnen. De gloed van een opborrelende lach ontdooide gelijk welk bevrozen hart. De poncho dreef als een pijl uit een boog de gelukzaligheid in de harten van zijn drager. Daarom noemde mijn oma ze : Pichulaf: pijl van het geluk, pijl van de vrolijkheid."

Peyeche breit nu nog steeds de sjaals en poncho's om vrolijkheid en warmte om haar heen te verspreiden. Deze poncho's zijn niet enkel mooi gemotiveerde stukjes breiwerk, ze dragen tussen hun steken door de warmte van een glimlach vanuit het einde van de wereld, vanuit het verre Patagonië.

0 1 2 3 4 5
(4.5/5 - 2 Stemmen)